Blog Archives

Light Appels?

Wie dit weekend niet in een bos aan de andere kant van de taalgrens zat (ik dus wel), heeft misschien het hele debat in De Standaard kunnen volgen naar aanleiding van de uitspraken van Jo Libeer, gedelegeerd bestuurder van VOKA. Bovenaan het artikel stond volgende:

Dit is een evolutief proces, want de buitenwereld verandert razendsnel. Ook bedrijven hebben daarmee te maken. Zij moeten zichzelf constant in vraag stellen, anders laat de klant of de aandeelhouder hen morgen in de steek. In plaats van alleen op de aandeelhouder (burger, regering, bedrijven) te schieten, kan de sector zichzelf misschien ook enkele strategische vragen stellen. – Jo Libeer, DS 8 oktober

Er staat nog heel wat in het artikel waarbij ik me vragen stel… Maar eerst even dit. De passage deed me denken aan enkele strategische vragen die enkele jaren geleden werden neergeschreven in een masterproef-onderzoek rond de internationale strategie van Theater FroeFroe. Het ‘bedrijf’ van mijn vader.
Daarin besloot de student dat FroeFroe het potentieel had om de Jim Henson van Europa te worden, maar dat het de artistieke leiding net die ambitie ontbrak. Nu, ik heb het soms al moeilijk met mijn relatie met Bumba, dus laat staan dat mijn vader de volgende Kermit of Miss Piggy zou worden…

Hun doel bleef gewoon leuk kinder- en jeugdtheater maken. En de voorbije zomer trokken zo 10 dagen lang telkens 1000 toeschouwers naar de Konijnenweide in Antwerpen om gratis naar Fausto te gaan kijken.

Waar brengt me dit allemaal toe? Het zet me aan het denken over mijn positie als creatief educator (educreator?). De voorbije maanden kwam ik zowel met meer als minder sociaal ondernemers in contact. Daarbij wordt me telkens op het hart gedrukt hoe belangrijk een Business Model wel is en dat ik vooral rekening moet houden met de perceptie van de (toekomstige) ‘klant’. Wat me vooral opviel was telkens een focus op vermarkting en een verwarring tussen perceptie en authenticiteit…

Dat brengt me tot de appel van Josse De Pauw. Vond dit een mooie kritische bedenking bij de huidige tendensen naar de vrije markt en het belang van authenticiteit.

De markt, Heer Libeer, kent u beter dan ik, maar we weten allebei dat een appel tegenwoordig al te vaak niet meer smaakt zoals hij hoort te smaken, maar dat hij er, wonderlijk en wel, een stuk beter uitziet dan vroeger. Dat komt ervan als verleiding de norm is. Als kind werd mij nochtans verteld, dat de wormstekige appels, die onder de boom voor het rapen lagen, de lekkerste waren. Omdat die beestjes, sneller dan wij, weten wat lekker is. De wormen weten intussen beter.

Kijk, Heer Libeer, dat soort onnozelheden vormt een mens. – Josse De Pauw, DS 11 oktober

durf_denken_appel

Om die authenticiteit te bewaken is het eerst en vooral belangrijk om te weten waar je voor staat. In een eerdere post verwees ik al naar Simon Sinek. Momenteel lees ik zijn boek Begin met het Waarom. Niet enkel om mijn communicatie te verbeteren, maar ook vanwege het belang dat ik hecht aan het waarom. Niet enkel je communicatie, maar je hele werking doordrenken met Het Waarom maakt mijns inziens dat mensen zich spontaan aangetrokken voelen tot een ‘onderneming’ zoals bijvoorbeeld FroeFroe vzw.

Als je doordrenkt bent van Het Waarom, dan zal dit ook maken dat wanneer je jezelf kritisch in vraag stelt – wat belangrijk is op elk moment van je bestaan als ondernemer/onderneming – je je authenticiteit niet verliest, en vervalt in enkel perceptie. Daarom is mijn volgende stap als creatief educator niet mij bezinnen over Het Wat, maar over Het Waarom…

Advertisements

Leonardo, Donatello, Raphael & …

“The greater danger for most of us lies not in setting our aim too high and falling short; but in setting our aim too low, and achieving our mark.”
― Michelangelo

Hoewel de titel misschien iets anders doet vermoeden, is deze uitspraak niet van een of andere groene jongen met een oranje blinddoek. En toch, cowabunga dudes! In deze post wil ik het kort even hebben over bovenstaande uitspraak en mijn aims voor de komende maanden. Vervolgens, zoals gezegd aan het einde van de vorige post: LEGO Serious Play! Tot slot, EW32 Special Edition GameLab.

Deze blog zag het licht als deel van mijn portfolio voor het Postgraduaat Creativiteit en Innovatie. De beoordeling op het portfolio is deze week binnengekomen. En ik vond enige nederigheid wel op zijn plaats toen ik de feedback las. In enkele korte zinnetjes werd geschetst dat ik het goed gedaan had, en dat er nieuwsgierig vooruit gekeken wordt naar de toekomst.
Die toekomst weer he… Nu, ik heb hier al eerder iets over comfortzones geschreven. Daarom ga ik het mooie tekeningetje niet hernemen, maar ik ga me wel voornemen om vanuit m’n comfortzone (schrijvend achter mijn laptop) toch wat meer op te schuiven richting stretch en wat van die creatieve prikkels ook in de praktijk te brengen. Niet alleen in kansen op het werk, zoals brainstorms voor een nieuwe organisatie begeleiden, maar ook daarbuiten. Ik zal eens kijken wat die parachutesprong kost… En wat ik uit de Creativity Class kan halen (het goede nieuws kwam eerder deze week).

Maar goed, to business: LEGO Serious Play.
Serious Play was vroeger enkel beschikbaar als beschermde (en dure) methodiek voor het faciliteren van team- en organisatieontwikkelingsprocessen, alsook in een gelijkaardige vorm om in te zetten in het onderwijs. De methodiek doet beroep op verbeeldingskracht, metaforen en verhalen. Maar ook op het tastbare en visuele van LEGO-bouwsels. Hiermee wordt individueel begonnen en opgebouwd naar een groeps-bouwwerk met regelmatige intermezzos van groepsdiscussie.

Tijdens onze laatste Postgraduaatles kregen we een inleiding op deze methodiek. Even kreeg de lesgever bijna een hartstilstand toen ze dacht dat ik een blokje met mijn tanden in tweeën wou breken… Een vooronderstelling waar ik zelf even niet goed van was, misschien zelfs nog steeds niet ben. Ik wou gewoon een zakje waarin verse blokjes zaten met mijn tanden. Volgende keer toch maar een mes mee naar de les (benieuwd of de veiligheidsdiensten me dinsdag zullen opwachten na dit statement).

Soit, de sessie begon zeer laagdrempelig met een individuele opdracht, gelijkaardig aan de marshmallow challenge: bouw een zo hoog mogelijke toren (iedereen heeft dezelfde blokjes) en zet bovenaan je minifig. Ik ga er eerlijk in zijn, ik voelde een beetje druk om mijn eer als openlijk LEGO-liefhebber te verdedigen. Dat is me dan ook gelukt, al was het bijzonder nipt. Jammer genoeg ben ik een foto vergeten nemen van mijn toren… En ook van mijn eend (beginopdrachten).

Vervolgens werd ons gevraagd hoe we creatief zijn binnen onze organisatie, met onderstaande als resultaat:
PingPong
In het midden zien jullie 2 collega’s pingpongen. Voorlopig is het nog figuurlijk (in de zin van ideeën en gedachten uitwisselen. Immers: where do good ideas come from?), maar ik heb m’n mini-tafeltennis set al klaargelegd.

Spiegel
Doordat ik nieuw ben op het werk, voel ik mezelf ook een soort van spiegel voor de organisatie en de collega’s. Ik stel (domme) vragen en zaken in vraag, net omdat ik nieuw ben. Kwestie van dit niet af te leren.

Motor
VONX werkt op dit moment wel als motor voor mijn creativiteit en een stimulans voor mijn ondernemerschap. Het is een drijfveer en stuwt me voort, daagt me uit, biedt kansen en verwacht dat ik doorga.

Valkuil
Dat brengt me ineens bij de valkuilen. Zowel bij mezelf als binnen de nieuwe organisatie. Een van de vrijwilligers zei me dat ik in de storm van een fusieproces zou terechtkomen. En er zit wel een zekere vorm van waarheid in. Hoewel het VONX-schip uit stevig houtsoorten gesneden en samengesteld is, zijn er zeker nog klippen, winden, en stromen te trotseren. Daar zit ook voor mij een valkuil. Ik ga daar graag in mee en zie uitdagingen en kansen. Kwestie van mezelf niet voorbij te lopen. Mijn uitdaging is en blijft dus zelfzorg (met als valkuil zelfopoffering).

Een bijkomende vraag was:
“Wat heb je nog nodig om creativiteit in te zetten? Wat zou je nog willen kunnen?
Zowel voor mezelf als voor het schip zijn een aantal bruggen en hefbomen over de valkuilen heen welkom. Of we diepen zo’n kuil uit tot een nieuwe bron:

Hefbomen

Voor mezelf gaat het vooral om een nieuwe bril. Zowel naar mijn uitdaging als mijn valkuil toe. Daar ben ik aan aan het werken en als ik spreek over hoog mikken, dan is dit er zeker eentje.

[ew32] organiseerde een Special Edition Game Lab op donderdag. Dankzij de flexibiliteit bij VONX kon ik wat schuiven in mijn agenda (wat ook goed uitkwam om een aantal zaken in het begin van de week af te werken), en kon ik deelnemen aan deze speciale dag. [ew32] ontwikkelt Serious Urban Games rond maatschappelijk relevante thema’s. Voornamelijk voor, en in co-creatie met, jongeren uit maatschappelijk kwetsbare doelgroepen. Momenteel hebben ze een project lopen met steun van EFS genaamd #WORK. Hiervoor zijn er al verschillende learning en game labs gepasseerd samen met jongeren en consulenten van VDAB. Het werk dat daar reeds gebeurd is, konden wij verder uitdiepen in 4 verschillende workshops waarin we rond verschillende deelaspecten van een Serious Urban Game werkten. #WORK wordt verwacht in 2015, net als het nieuwe project samen met Google Belgium, Stad Brugge en BuSO: Sharing is Caring. Intussen is het natuurlijk nog mogelijk om No Credit, Game Over! nog te boeken voor in het voor- en najaar. Zo kan ik het ook nog eens komen begeleiden 🙂

Coming up next: Murder@KONEKT?