Blog Archives

Leren doe je met vallen en opstaan

I. Love. Vimeo.

Elke keer word ik omver geblazen door de prachtige animatiefilmpjes.

SOAR is er zo eentje.

Ik hou van vliegen, van blauwe lijntekeningen en van problemen oplossen met ductape.

Creativiteit, flexibel denken en adaptiviteit… Allemaal in 6 minuten en 14 seconden.

Met een mooi einde 🙂

Advertisements

Why We Make

Een van de mooiste complimenten op de FlandersDC/Vlerick CreativityClass2014 is en blijft toch wel dat een van de andere deelnemers dacht dat ik een designer was… Of ik mezelf al designer durf noemen weet ik niet… Maar wanneer men mij vraagt, wat zou je doen als geld geen issue was, dan zit er toch altijd iets van ontwerpen en vooral bouwen in mijn antwoord. Constructief bezig zijn (zowel letterlijk als figuurlijk).

Dus wat te doen als je een hele hoop stiften hebt die rondslingeren?
2014-05-29 13.04.26

De eerste, beste feestdag grijp je aan om je nieuw lijmpistool te testen op een stapeltje diskettes (je weet wel die plastieken kaartjes met een met metalen schuivertje die ooit, in een ver verleden toch wel 5 word-documenten van de ene naar de andere computer konden overzetten)… Daarmee maak je dit:
2014-05-29 13.03.45

En dat zorgt voor:
2014-05-29 13.05.56

Nu, ik had de hot glue wat fout ingeschat (stolde iets sneller dan verwacht), dus heb geen foto’s van het proces, enkel van het resultaat. Tjah, al doende leert men.
Maar waarom vind ik een pennenhouder gemaakt uit afval de moeite om over te schrijven?

Ik vind het in de eerste plaats het een ideaal excuus om Adam Savage te citeren en te verwijzen naar zijn toespraak uit 2012 op Maker Faire over het hoe en waarom van te maken en te bouwen. Ik haal er, zoals gezegd, enorm veel voldoening uit om iets te creëren. Zeker uit materiaal dat anders voor de vuilbak zou zijn.

Ik heb er ondertussen ook eentje voor mijn zus gemaakt, wat aansluit bij zijn meest recente keynote bestond over zijn 10 geboden voor makers. Gebod 9 is immers: “maak dingen voor andere mensen” (zie verder voor de volledige lijst en link naar het filmpje). Gewoon wat prutsen en proberen heeft me met dit klein projectje ook veel geleerd over de do’s en don’ts van het werken met een lijmpistool. En once you pop, you can’t stop… Ik zag wat magneetjes liggen en oude scrabbleblokjes die ik normaal voor associatieoefeningen gebruik en hopla:
2014-05-29 13.37.19

Had ik gekund, ik zou alles aan elkaar beginnen lijmen zijn, maar kwam gelukkig op tijd tot het inzicht dat het best wel handig is als bepaalde zaken, voorwerpen en meubels ook nog verplaatsbaar zijn…

Maar ik blijf wel rondkijken, zoeken, proberen, … En laat dat nu een van de eigenschappen zijn die ik ook bij designers zie terugkomen. Het exploreren en iteratief experimenteren om zo een product of dienst te ontwerpen en ontwikkelen. En het is door dit soort dingen dat ik stilletjes aan, meer en meer, hoop mijn droomberoep (van toen ik 4 jaar was) te kunnen uitoefenen, namelijk uitvinder zijn.
Ik ben er ook van overtuigd dat wanneer ik Savage zijn geboden ter harte neem en er mijn eigen draai aan geef, ik er ooit wel kom. Zijn 10 geboden zijn immers niet enkel van toepassing op het maken van een pennenhouder, maar op een manier van leren, van communiceren en van in relatie staan tot andere ‘makers’:

1. Make something. Anything. Weld, carve, cook, sculpt, sew. Make something in the world that wasn’t there before. As humans, there are two things that make us truly unique: the ability to use tools and the need to tell stories. Making things is both. Everything made has a story embedded in it. When you make something, it becomes part of your story. Humans are natural storytellers, and when you make new things, you join in the most ancient and important story of all.

2. Make stuff that improves your life, either mechanically or aesthetically. It doesn’t matter which. Nothing cements a feeling of utility than using something you’ve made in the course of moving through life. Make useless stuff too, because that’s fun and fine, but you’ll cement your satisfaction by improving your surroundings.

3. Don’t wait. You can start now with what’s in front of you. As Goethe [may or may not have] said, “Begin it!”

4. Use a project to learn a skill. I don’t know about you but I need a goal to learn a skill. I can’t deconstruct and just learn welding for welding’s sake. I need to have something that only welding will bring me. Look around and find something you need to build. Something you can’t help but build.

5. ASK. Ask for help. People who make things love to share their ideas and knowledge. Makers love to talk about their work. Any husband or wife of a maker knows this is true. Learn how to work well with others and it will give back to you tenfold. Ask questions. Ask for advice. Ask for feedback.

6. Share your methods and knowledge and don’t make them a secret. Take lots of pictures and make notes. Make noise. You will forget key details unless you do. Recognize that no matter how esoteric the build or the process you’re working on, somebody somewhere is interested in the same thing and will benefit from your experience, no matter how young you are. Nobody has the monopoly on being you. No one can steal that. Don’t keep secrets!

7. Discouragement and failure are intrinsic to the process. Don’t hide from these. Talk about them. They’re not enemies to be avoided, they’re friends, designed to teach your humility. Go easy on yourself. Don’t compare yourself to others; go ahead and be envious of others’ skills, because frequently you can’t not. Use that.

8. Measure carefully. Have some tolerance. You know what tolerance is? If something fits tightly into something–that’s a close tolerance. If something fits loosely, that’s a loose tolerance. Knowing the difference between tight and loose tolerance is perhaps the most important measure of a craftsperson.

9. Make things for other people. Nothing feels better than expanding your making beyond yourself. Make no mistake: you make yourself vulnerable when you give something to someone that you made, but the rewards are incredible.

10. And if I could go back in time and tell my young self anything–any specific thing at all–it would be this: Use more cooling fluid!
Adam Savage, Maker Faire Bay Area 2014 op Tested.Com

Over Marshmallow en Values bij Ja!Wadden 2/2

Leef vanuit je verbeelding, niet vanuit je geschiedenis – Stephen R. Covey

Na de uitgebreide schets van onze geschiedenis is het belangrijk om ook die verbeelding te stimuleren.

Ik ben ervan overtuigd dat verbeelding de kern is om leuke zaken te bereiken in het leven, en dit ook binnen Ja!Wadden. Het gaat niet louter om weten ‘wat is’, maar om zoeken en denken in ‘wat kan zijn’ vanuit een positieve focus. Ik verwijs even naar de headline van deze blog:

Imagination is more important than knowledge [for knowledge is limited, whereas imagination encircles the world] – A. Einstein.

Dat zou het vertrekpunt worden voor de vorming… Daarbij zou ik onze animatoren actief (met elkaar) aan de slag laten gaan. Om zo al zeker en vast de ervaring sterker te maken, dan wanneer ik louter een theoretisch kader aan zou bieden. Daarbij hoopte ik zo ook een deel tegemoet te komen aan de vraag rond het teamaspect.

De kracht van ervaringsleren en zich in het standpunt van een ander te moeten verplaatsen, heb ik (zelf) al in het verleden kunnen ondervinden. Rollenspelen vind ik echter vaak niet voldoende. Dus iets wat hen dicht bij zichzelf zou brengen was ook nodig als oefening… De uitdaging hierin zat hem ook in het evenwicht tussen zelf ervaren, en tegelijk breken uit de eigen vooronderstellingen en het eigen referentiekader. Centraal stond: ervaren wat een situatie in de eerste plaats met jezelf doet en je van daaruit in het standpunt van de ander kunnen inleven (in dit geval: het ‘lastige’ kind).

Daarom ging ik te rade bij mijn fantastisch coole vriendin Katrien Sel, orthopedagoge op OOBC De Nieuwe Vaart. Voor wat kritische kanttekeningen en inspiratie. Zij ging zelf enkele jaren geleden mee als monitor en is ervaren in het omgaan (en vooral kalm blijven) in moeilijke situaties tussen kinderen, volwassenen en de twee samen.
Check ook zeker haar boek: De Pauzeknop (LannooCampus) over Time-Out project De Kruiskenshoeve in Sint-Laureins. Inclusief prachtig dankwoord.

Tot slot wou ik ook nagaan hoe het zat binnen de ploeg met een aantal waarden en normen. Hiervoor vond ik inspiratie in mijn favoriete werkvormenboek van Dave Gray, Sunni Brown en James Macanufo: Gamestorming, Spellen voor vernieuwers en veranderaars. Zonder aandelen te hebben wil ook zeker iedereen aanraden een kijkje te nemen op hun hun website en app.

Dan de opbouw van de vorming. Als je met een groep van 15 personen op weekend bent, dan biedt dit al kansen om vroeger op de dag met de vorming te beginnen, zonder dat mensen er erg in hebben. Dit is ook wel nodig. Gedurende de voormiddag vertelde ik aan een aantal mensen exact hetzelfde verhaal en vroeg hen later om dit na te vertellen. De verschillen die op de navertellingen zaten gingen van erg klein tot enorm. Later zou ik hier nog op terugkomen.

Om de namiddag te starten had ik 3 tafels klaargezet met telkens 4 stoelen errond.
Enkele flappen aan de muur. Een kant om te noteren, een andere om de ‘score’ bij te houden. Zeker bij de eerste opdracht zou ik wat op het competitiegevoel spelen.
De deelnemers namen plaats aan de tafels en verdeelden zich zo spontaan in 3 groepen. Dan vroeg ik hen onder de stoel te kijken, waarna ze op basis van de speelkaarten die eronder hingen herverdeeld werden. De eerste opdracht die ze kregen was de Marshmallow Challenge.

Deze uitdaging wordt veel in bedrijfscontexten toegepast, om teams op een eenvoudige manier zaken te leren en doen ervaren rond samenwerken, communiceren, creativiteit en iteratief, experimenterend te werken. Op 18 minuten moet een team van 4 personen een zo hoog mogelijke toren bouwen bestaand uit 20 ongekookte spaghettis, 1 meter plakband, 1 meter touw en een marshmallow (komt aan de top). Ik wou hiermee het belang van veiligheid en vertrouwen in een groep belichten, maar ik was mijn ‘mol’-kaartjes vergeten. Voorbereiding, voorbereiding, voorbereiding, …

Na een kort reflectiemoment waarbij vooral zaken als ‘leiden en volgen’, impliciete rolverdelingen en aandacht voor elkaar aan bod kwamen, gingen we over op een aantal rollenspelen met focus op beleving en inleving in het ‘lastige kind’ en de ‘lastige animator’. Tijd om te doen wat we anders op kamp ook vaak doen, buiten spelen!

Nu, ik geloof in se niet in lastige kinderen, wel in lastige situaties. Opmerkelijk is ook dat animatoren dit erkennen, maar sneller als het tussen peers is. ALs in relatie tot de kinderen is speelt er nog steeds een gevoel, dat kinderen vanzelfsprekend respect voor elkaar en voor animatoren hebben. Dit kwam spontaan naar voren uit de nabesprekingen van de rollenspelen.
Enkele deelnemers kregen een korte briefing hoe zich in te leven in de rol van animator of kind. De focus in de nabespreking lag, in tegenstelling tot anders, niet in de eerste plaats op hoe iemand de situatie wel of niet had aangepakt. De focus lag steeds eerst op de beleving van het ‘lastige’ kind of de ‘lastige’ animator. Telkens was er een reden voor zijn of haar gedrag. En door in te zoomen op wat het met je doet om in bepaalde situaties te komen, kwam de groep tot zeer sterke reflecties.

Een ander interessant gegeven was dat wanneer tijdens een van de rollenspelen (gebaseerd op 3 Leiderschapsstijlen, met dank aan Uit de Marge), spontaan bij de animatoren naar boven kwam dat ze een leiderschapsstijl opgelegd kregen die totaal niet bij hen paste. Dit had ik nooit kunnen plannen, want het spontane gegeven van 3 personen die zich vrijwillig opgeven en dan nog eens gedekt een rol toegeschoven krijgen had ik niet voorzien. Ik was dus aangenaam verrast door deze kans om het over diversiteit in teams te kunnen hebben, persoonlijke leiderschapsstijlen en over het belang van elkaars over sterktes en zwaktes te kennen, om hiermee aan de slag te kunnen. Dat dit dan nog eens vanuit de beleving van de deelnemers zelf vertrok, maakte het des te sterker.

Terug naar binnen dan. Paarsgewijs mochten de een van de animatoren de andere ondervragen over zijn of haar ontbijt. Daarna werd dit plenair besproken.
“En vertel eens?”
– “Euhm, ja ze heeft dus vanochtend ontbeten… Het was lekker… Ze heeft… cornflakes gegeten.”
“Okee, merci. Nog vragen?”
Geen vragen, enkel een opmerking van de partner: “Ik vond het eigenlijk niet lekker, want voelde me niet zo goed. Ik heb ook geen cornflakes gegeten…”

Een gesprek rond het belang van luisteren en samen een verhaal creëren volgde hierop. We gingen dieper in op lastige situaties op kamp, waarbij het belang van communicatie erg benadrukt werd door de groep. Ik gaf hen de opdracht te wisselen en nu proberen een tijdslijn op te stellen van start van het ontbijt tot einde. Alsof het een film is die je voor je ziet. Het tweede verhaal over het ontbijt was gedetailleerder en correcter. De transfer naar moeilijke situaties maken verliep vlotter dan gedacht. Vanuit mijn opleiding ben ikzelf ook lichtelijk vertrouwd met LSCI, iets waar Katrien me ook van aanraadde dit nog eens na te lijken.

Op de flap zette ik kort even een conflictopbouw uit. Allereerst gingen we in op hoe het belangrijk is van aandachtig te zijn voor zaken die kunnen opbouwen tot een uitbarsting, en hoe daar aandacht aan besteden al werk kan besparen later. De groep kwam ook met voorbeelden hoe de context, omgeving, het moment van de dag, … daar allemaal toe kan bijdragen. Dit plaatste de lastige persoon al in een ruimer geheel. Vervolgens gingen we nog verder in op hoe de tijdslijn dan in te zetten, indien er wel een conflict ontstaan is, en hoe daar positief mee aan de slag te gaan op kamp. Zonder er een opvoedingskamp van te maken (in tegendeel zelfs).

Voor dat laatste vond ik het nog belangrijk om met de groep aan de slag te gaan rond wat voor hen centrale waarden zijn binnen onze vereniging en kampen. Dus na een hele namiddag al het perspectief van de andere ingenomen te hebben, mochten ze nu eerst in hun groepje aan de slag rond wat voor hen centraal staat en essentieel is in hun droomkamp. Via de methodiek van ‘show me your values‘, een ideale tool om aan het begin van een samenwerking of overleg de kaarten alvast wat meer open op tafel te krijgen.
Dit werd plenair gedeeld en op flap gebracht. Na afloop werd nog eens afgetoetst of iedereen zich kon vinden in wat er centraal stond (hetzelfde werd gedaan bij hoofdleiding en bestuursleden die op dat moment niet aanwezig waren). Dit voorlopig resultaat vormt het startpunt voor ons Visie en Missie-overleg komende zaterdag:

Untitled-2

Afsluiten deden we met een pannenkoek en een tweede poging van de Marshmallow Challenge:
2014-03-15 17.31.38-1

2014-03-15 17.31.33

2014-03-15 17.31.25

Over Marshmallows en Values bij Ja!Wadden 1/2

Krabben vangen, duinspringen, wadlopen, vliegeren, bosspelen, fietsen, zwemmen,… Op het waddeneiland Ameland kan het allemaal! Al jarenlang heeft onze Boechoutse vereniging een sterke band met de Waddeneilanden. Geloof ons, wie één keer is meegeweest, is er niet meer weg te slaan.
In de zomer organiseren we vier vakantiekampen voor kinderen & tieners plus een familie- & leidingperiode op ons favoriete eiland. – Ja!Wadden vzw

VentjeFacebook

Ieder jaar na de speelreizen doen we een evaluatie met onze animatoren en hoofdanimatoren. En ieder jaar krijgen we dezelfde vragen voor extra leidingvorming: begeleidershouding, omgaan met moeilijke situaties tussen kinderen onderling, leiding onderling en kinderen-leiding, … Communicatie in team en stijlen van leiderschap zijn ook vaak weerkerende elementen.

Ook zijn er ieder jaar verzuchtingen over moeilijke situaties met en tussen kinderen; over hoe straffen en belonen; over hoe situaties op kamp waar we als vrijwilliger niet goed op voorbereid zijn en die ons het leven lastig maken; … Zou het niet eenvoudiger zijn om ons doelpubliek wat strikter af te bakenen en wat strenger te zijn in onze selectie van deelnemers?

Dat laatste geeft botsingen met een voorzitter die ervoor wil staan dat iedereen mee op kamp kan, die moeilijke situaties of onverwachte wendingen op kamp een uitdaging vindt, en het vooral belangrijk vindt dat alle kinderen, ongeacht hun bagage, zich goed en veilig kunnen voelen op onze speelreizen. Een visie die af en toe toch eens afgetoetst moet worden bij de nieuwe en meer ervaren mensen.

De vraag komt dan ook naar een vorming rond deze elementen.
Wanneer? Op het leidingweekend. Het thema is Bekende Vlamingen!
De werkgroep heeft hiervoor ongeveer 2 uur in de planning voorzien… Allez ja, als het een half uurtje uitloopt is het wel ok he…
Dus dan wordt de vraag plots, hoe stop iets waarmee je gemakkelijk een driedaagse kan vullen in een vorming van 2u30?

BV-Leidingweekend Ja!Wadden 2014

Achtergrondinfo rond vzw Ja!Wadden

Ja!Wadden is een vereniging met een rijk verleden.
Ooit begonnen als uitloper van Kring12, 13 en 14, en snel geëvolueerd naar een pluralistische groep jonge (en iets oudere) mensen die in het Boechoutse op hun hoogtepunt 14 jeugdateliers, een krantje, vlooienmarkt en voetbaltornooi organiseerden. In de zomer ging deze groep op kamp. Eerst een keertje naar Oostenrijk, maar skiën in de zomer bleek toch niet zo evident… Toevallig kende een van de leden ‘nen koeienboer’ op het Nederlandse Waddeneiland Terschelling en zo geschiedde het dat ik op mijn 7 jaar mijn eerste zomervakantie deed met vzw De Kring, later vzw Terschellingerkring, later vzw Terschelling, ondertussen dus vzw Ja!Wadden. Deze stijlbreuk in naam hing samen met een verhuis van eiland (van Terschelling naar Ameland).

Al meer dan 40 jaar zomerkampen dus. Jaarlijks proberen we op 2 maand tijd ongeveer 250 kinderen de tijd van hun leven te geven op de Waddeneilanden. Een hele trip van België tot in het noorden van Nederland, maar met haar kilometers fietspad, uitgestrekte duinen en bossen, polders en stranden. Twee zeeën, twee molens en een vuurtoren (motief suikerstok), maken het een geweldige plek om 10 dagen lang met een groep te spelen en jezelf te amuseren. Dat we hier goed in zijn, toont een jaarlijkse terugkeer van boven de 70% van de deelnemers en een regelmatige doorstroom van 15-plussers naar ons animatorenteam.

Up next: de 2,5 durende vorming

Leonardo, Donatello, Raphael & …

“The greater danger for most of us lies not in setting our aim too high and falling short; but in setting our aim too low, and achieving our mark.”
― Michelangelo

Hoewel de titel misschien iets anders doet vermoeden, is deze uitspraak niet van een of andere groene jongen met een oranje blinddoek. En toch, cowabunga dudes! In deze post wil ik het kort even hebben over bovenstaande uitspraak en mijn aims voor de komende maanden. Vervolgens, zoals gezegd aan het einde van de vorige post: LEGO Serious Play! Tot slot, EW32 Special Edition GameLab.

Deze blog zag het licht als deel van mijn portfolio voor het Postgraduaat Creativiteit en Innovatie. De beoordeling op het portfolio is deze week binnengekomen. En ik vond enige nederigheid wel op zijn plaats toen ik de feedback las. In enkele korte zinnetjes werd geschetst dat ik het goed gedaan had, en dat er nieuwsgierig vooruit gekeken wordt naar de toekomst.
Die toekomst weer he… Nu, ik heb hier al eerder iets over comfortzones geschreven. Daarom ga ik het mooie tekeningetje niet hernemen, maar ik ga me wel voornemen om vanuit m’n comfortzone (schrijvend achter mijn laptop) toch wat meer op te schuiven richting stretch en wat van die creatieve prikkels ook in de praktijk te brengen. Niet alleen in kansen op het werk, zoals brainstorms voor een nieuwe organisatie begeleiden, maar ook daarbuiten. Ik zal eens kijken wat die parachutesprong kost… En wat ik uit de Creativity Class kan halen (het goede nieuws kwam eerder deze week).

Maar goed, to business: LEGO Serious Play.
Serious Play was vroeger enkel beschikbaar als beschermde (en dure) methodiek voor het faciliteren van team- en organisatieontwikkelingsprocessen, alsook in een gelijkaardige vorm om in te zetten in het onderwijs. De methodiek doet beroep op verbeeldingskracht, metaforen en verhalen. Maar ook op het tastbare en visuele van LEGO-bouwsels. Hiermee wordt individueel begonnen en opgebouwd naar een groeps-bouwwerk met regelmatige intermezzos van groepsdiscussie.

Tijdens onze laatste Postgraduaatles kregen we een inleiding op deze methodiek. Even kreeg de lesgever bijna een hartstilstand toen ze dacht dat ik een blokje met mijn tanden in tweeën wou breken… Een vooronderstelling waar ik zelf even niet goed van was, misschien zelfs nog steeds niet ben. Ik wou gewoon een zakje waarin verse blokjes zaten met mijn tanden. Volgende keer toch maar een mes mee naar de les (benieuwd of de veiligheidsdiensten me dinsdag zullen opwachten na dit statement).

Soit, de sessie begon zeer laagdrempelig met een individuele opdracht, gelijkaardig aan de marshmallow challenge: bouw een zo hoog mogelijke toren (iedereen heeft dezelfde blokjes) en zet bovenaan je minifig. Ik ga er eerlijk in zijn, ik voelde een beetje druk om mijn eer als openlijk LEGO-liefhebber te verdedigen. Dat is me dan ook gelukt, al was het bijzonder nipt. Jammer genoeg ben ik een foto vergeten nemen van mijn toren… En ook van mijn eend (beginopdrachten).

Vervolgens werd ons gevraagd hoe we creatief zijn binnen onze organisatie, met onderstaande als resultaat:
PingPong
In het midden zien jullie 2 collega’s pingpongen. Voorlopig is het nog figuurlijk (in de zin van ideeën en gedachten uitwisselen. Immers: where do good ideas come from?), maar ik heb m’n mini-tafeltennis set al klaargelegd.

Spiegel
Doordat ik nieuw ben op het werk, voel ik mezelf ook een soort van spiegel voor de organisatie en de collega’s. Ik stel (domme) vragen en zaken in vraag, net omdat ik nieuw ben. Kwestie van dit niet af te leren.

Motor
VONX werkt op dit moment wel als motor voor mijn creativiteit en een stimulans voor mijn ondernemerschap. Het is een drijfveer en stuwt me voort, daagt me uit, biedt kansen en verwacht dat ik doorga.

Valkuil
Dat brengt me ineens bij de valkuilen. Zowel bij mezelf als binnen de nieuwe organisatie. Een van de vrijwilligers zei me dat ik in de storm van een fusieproces zou terechtkomen. En er zit wel een zekere vorm van waarheid in. Hoewel het VONX-schip uit stevig houtsoorten gesneden en samengesteld is, zijn er zeker nog klippen, winden, en stromen te trotseren. Daar zit ook voor mij een valkuil. Ik ga daar graag in mee en zie uitdagingen en kansen. Kwestie van mezelf niet voorbij te lopen. Mijn uitdaging is en blijft dus zelfzorg (met als valkuil zelfopoffering).

Een bijkomende vraag was:
“Wat heb je nog nodig om creativiteit in te zetten? Wat zou je nog willen kunnen?
Zowel voor mezelf als voor het schip zijn een aantal bruggen en hefbomen over de valkuilen heen welkom. Of we diepen zo’n kuil uit tot een nieuwe bron:

Hefbomen

Voor mezelf gaat het vooral om een nieuwe bril. Zowel naar mijn uitdaging als mijn valkuil toe. Daar ben ik aan aan het werken en als ik spreek over hoog mikken, dan is dit er zeker eentje.

[ew32] organiseerde een Special Edition Game Lab op donderdag. Dankzij de flexibiliteit bij VONX kon ik wat schuiven in mijn agenda (wat ook goed uitkwam om een aantal zaken in het begin van de week af te werken), en kon ik deelnemen aan deze speciale dag. [ew32] ontwikkelt Serious Urban Games rond maatschappelijk relevante thema’s. Voornamelijk voor, en in co-creatie met, jongeren uit maatschappelijk kwetsbare doelgroepen. Momenteel hebben ze een project lopen met steun van EFS genaamd #WORK. Hiervoor zijn er al verschillende learning en game labs gepasseerd samen met jongeren en consulenten van VDAB. Het werk dat daar reeds gebeurd is, konden wij verder uitdiepen in 4 verschillende workshops waarin we rond verschillende deelaspecten van een Serious Urban Game werkten. #WORK wordt verwacht in 2015, net als het nieuwe project samen met Google Belgium, Stad Brugge en BuSO: Sharing is Caring. Intussen is het natuurlijk nog mogelijk om No Credit, Game Over! nog te boeken voor in het voor- en najaar. Zo kan ik het ook nog eens komen begeleiden 🙂

Coming up next: Murder@KONEKT?

Don’t feed the bad wolf in 2014

Wat doet een mens zoal als hij wakker is om 4:00 en de wekker pas afloopt om 7?

Je probeert eerst nog een uur in slaap te raken en besluit dan maar op te staan… Computer aan, iTunes opstarten, mail en sociale media bekijken.

Toevallig kwam ik volgende afbeelding tegen:

Don’t feed the bad wolf

 

Voor zij die het misschien kennen, dit gaat terug naar een oude (vermoedelijk) Cherokee parabel over een jongentje en zijn grootvader:

An old Cherokee is teaching his grandson about life. “A fight is going on inside me”, he said to the boy.

“It’s a terrible fight and it’s between two wolves. One is Evil – he is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.” He continued, “The other is Good – he is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion, and faith. Sometimes, it is hard to live with these two wolves inside me, for both of them try to dominate my spirit.  The same fight is going on inside you – and every other person, too.”

The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather, “Which wolf will win?”

The old Cherokee smiled, and simply replied, “The one you feed.”

Stripversie (voor de meer visueel ingestelde mensen onder ons)

 

Er zijn een aantal zaken die me hierbij door het hoofd gaan.

  • Het eerste zijn een aantal zaken die me de laatste maanden bezighouden in mijn privé. De quarter-life crisis zeg maar 🙂
  • Een tweede is een recente keynote van Arnoud Raskin op het Edushock Leerfestival over hoe een positieve ingesteldheid aan de basis ligt van een denken in krachten en kansen. Zoek hem zeker op op Youtube, of probeer een lezing live mee te pikken (bijvoorbeeld op het Efect-Congress op 21 maart 2014 te Gent).
  • Een derde is een filmpje dat ik laatst op Youtube zag, getiteld DARE

Dit gaat over ‘head on’ je eigen wolven tegemoed treden. De stap zetten… Wat ik zo geweldig vind aan het filmpje is dat eerste aarzelende stapje. Die kleine onzekerheid.

Ik beschouw mezelf niet als de meest ondernemende persoon. Om van de ideatie- naar de implementatiefase te gaan, vraagt bij mij vaak een goede samenwerker met een kameraad (gelukkig heb ik er zo enkele). Toch probeer ik mezelf af en toe te overtuigen mijn eigen wolven ook onder ogen te zien…

Nu het is weer bijna de tijd van het jaar om voornemen te make. Daarom neem ik mezelf voor om in 2014 de juiste wolven te voeden en andere tegemoet te treden. Een aarzelend stapje terug en misschien eens gebeten worden hoort daar nu eenmaal bij. En voor de rest zien we wel…