Blog Archives

Leren doe je met vallen en opstaan

I. Love. Vimeo.

Elke keer word ik omver geblazen door de prachtige animatiefilmpjes.

SOAR is er zo eentje.

Ik hou van vliegen, van blauwe lijntekeningen en van problemen oplossen met ductape.

Creativiteit, flexibel denken en adaptiviteit… Allemaal in 6 minuten en 14 seconden.

Met een mooi einde 🙂

Over Marshmallow en Values bij Ja!Wadden 2/2

Leef vanuit je verbeelding, niet vanuit je geschiedenis – Stephen R. Covey

Na de uitgebreide schets van onze geschiedenis is het belangrijk om ook die verbeelding te stimuleren.

Ik ben ervan overtuigd dat verbeelding de kern is om leuke zaken te bereiken in het leven, en dit ook binnen Ja!Wadden. Het gaat niet louter om weten ‘wat is’, maar om zoeken en denken in ‘wat kan zijn’ vanuit een positieve focus. Ik verwijs even naar de headline van deze blog:

Imagination is more important than knowledge [for knowledge is limited, whereas imagination encircles the world] – A. Einstein.

Dat zou het vertrekpunt worden voor de vorming… Daarbij zou ik onze animatoren actief (met elkaar) aan de slag laten gaan. Om zo al zeker en vast de ervaring sterker te maken, dan wanneer ik louter een theoretisch kader aan zou bieden. Daarbij hoopte ik zo ook een deel tegemoet te komen aan de vraag rond het teamaspect.

De kracht van ervaringsleren en zich in het standpunt van een ander te moeten verplaatsen, heb ik (zelf) al in het verleden kunnen ondervinden. Rollenspelen vind ik echter vaak niet voldoende. Dus iets wat hen dicht bij zichzelf zou brengen was ook nodig als oefening… De uitdaging hierin zat hem ook in het evenwicht tussen zelf ervaren, en tegelijk breken uit de eigen vooronderstellingen en het eigen referentiekader. Centraal stond: ervaren wat een situatie in de eerste plaats met jezelf doet en je van daaruit in het standpunt van de ander kunnen inleven (in dit geval: het ‘lastige’ kind).

Daarom ging ik te rade bij mijn fantastisch coole vriendin Katrien Sel, orthopedagoge op OOBC De Nieuwe Vaart. Voor wat kritische kanttekeningen en inspiratie. Zij ging zelf enkele jaren geleden mee als monitor en is ervaren in het omgaan (en vooral kalm blijven) in moeilijke situaties tussen kinderen, volwassenen en de twee samen.
Check ook zeker haar boek: De Pauzeknop (LannooCampus) over Time-Out project De Kruiskenshoeve in Sint-Laureins. Inclusief prachtig dankwoord.

Tot slot wou ik ook nagaan hoe het zat binnen de ploeg met een aantal waarden en normen. Hiervoor vond ik inspiratie in mijn favoriete werkvormenboek van Dave Gray, Sunni Brown en James Macanufo: Gamestorming, Spellen voor vernieuwers en veranderaars. Zonder aandelen te hebben wil ook zeker iedereen aanraden een kijkje te nemen op hun hun website en app.

Dan de opbouw van de vorming. Als je met een groep van 15 personen op weekend bent, dan biedt dit al kansen om vroeger op de dag met de vorming te beginnen, zonder dat mensen er erg in hebben. Dit is ook wel nodig. Gedurende de voormiddag vertelde ik aan een aantal mensen exact hetzelfde verhaal en vroeg hen later om dit na te vertellen. De verschillen die op de navertellingen zaten gingen van erg klein tot enorm. Later zou ik hier nog op terugkomen.

Om de namiddag te starten had ik 3 tafels klaargezet met telkens 4 stoelen errond.
Enkele flappen aan de muur. Een kant om te noteren, een andere om de ‘score’ bij te houden. Zeker bij de eerste opdracht zou ik wat op het competitiegevoel spelen.
De deelnemers namen plaats aan de tafels en verdeelden zich zo spontaan in 3 groepen. Dan vroeg ik hen onder de stoel te kijken, waarna ze op basis van de speelkaarten die eronder hingen herverdeeld werden. De eerste opdracht die ze kregen was de Marshmallow Challenge.

Deze uitdaging wordt veel in bedrijfscontexten toegepast, om teams op een eenvoudige manier zaken te leren en doen ervaren rond samenwerken, communiceren, creativiteit en iteratief, experimenterend te werken. Op 18 minuten moet een team van 4 personen een zo hoog mogelijke toren bouwen bestaand uit 20 ongekookte spaghettis, 1 meter plakband, 1 meter touw en een marshmallow (komt aan de top). Ik wou hiermee het belang van veiligheid en vertrouwen in een groep belichten, maar ik was mijn ‘mol’-kaartjes vergeten. Voorbereiding, voorbereiding, voorbereiding, …

Na een kort reflectiemoment waarbij vooral zaken als ‘leiden en volgen’, impliciete rolverdelingen en aandacht voor elkaar aan bod kwamen, gingen we over op een aantal rollenspelen met focus op beleving en inleving in het ‘lastige kind’ en de ‘lastige animator’. Tijd om te doen wat we anders op kamp ook vaak doen, buiten spelen!

Nu, ik geloof in se niet in lastige kinderen, wel in lastige situaties. Opmerkelijk is ook dat animatoren dit erkennen, maar sneller als het tussen peers is. ALs in relatie tot de kinderen is speelt er nog steeds een gevoel, dat kinderen vanzelfsprekend respect voor elkaar en voor animatoren hebben. Dit kwam spontaan naar voren uit de nabesprekingen van de rollenspelen.
Enkele deelnemers kregen een korte briefing hoe zich in te leven in de rol van animator of kind. De focus in de nabespreking lag, in tegenstelling tot anders, niet in de eerste plaats op hoe iemand de situatie wel of niet had aangepakt. De focus lag steeds eerst op de beleving van het ‘lastige’ kind of de ‘lastige’ animator. Telkens was er een reden voor zijn of haar gedrag. En door in te zoomen op wat het met je doet om in bepaalde situaties te komen, kwam de groep tot zeer sterke reflecties.

Een ander interessant gegeven was dat wanneer tijdens een van de rollenspelen (gebaseerd op 3 Leiderschapsstijlen, met dank aan Uit de Marge), spontaan bij de animatoren naar boven kwam dat ze een leiderschapsstijl opgelegd kregen die totaal niet bij hen paste. Dit had ik nooit kunnen plannen, want het spontane gegeven van 3 personen die zich vrijwillig opgeven en dan nog eens gedekt een rol toegeschoven krijgen had ik niet voorzien. Ik was dus aangenaam verrast door deze kans om het over diversiteit in teams te kunnen hebben, persoonlijke leiderschapsstijlen en over het belang van elkaars over sterktes en zwaktes te kennen, om hiermee aan de slag te kunnen. Dat dit dan nog eens vanuit de beleving van de deelnemers zelf vertrok, maakte het des te sterker.

Terug naar binnen dan. Paarsgewijs mochten de een van de animatoren de andere ondervragen over zijn of haar ontbijt. Daarna werd dit plenair besproken.
“En vertel eens?”
– “Euhm, ja ze heeft dus vanochtend ontbeten… Het was lekker… Ze heeft… cornflakes gegeten.”
“Okee, merci. Nog vragen?”
Geen vragen, enkel een opmerking van de partner: “Ik vond het eigenlijk niet lekker, want voelde me niet zo goed. Ik heb ook geen cornflakes gegeten…”

Een gesprek rond het belang van luisteren en samen een verhaal creëren volgde hierop. We gingen dieper in op lastige situaties op kamp, waarbij het belang van communicatie erg benadrukt werd door de groep. Ik gaf hen de opdracht te wisselen en nu proberen een tijdslijn op te stellen van start van het ontbijt tot einde. Alsof het een film is die je voor je ziet. Het tweede verhaal over het ontbijt was gedetailleerder en correcter. De transfer naar moeilijke situaties maken verliep vlotter dan gedacht. Vanuit mijn opleiding ben ikzelf ook lichtelijk vertrouwd met LSCI, iets waar Katrien me ook van aanraadde dit nog eens na te lijken.

Op de flap zette ik kort even een conflictopbouw uit. Allereerst gingen we in op hoe het belangrijk is van aandachtig te zijn voor zaken die kunnen opbouwen tot een uitbarsting, en hoe daar aandacht aan besteden al werk kan besparen later. De groep kwam ook met voorbeelden hoe de context, omgeving, het moment van de dag, … daar allemaal toe kan bijdragen. Dit plaatste de lastige persoon al in een ruimer geheel. Vervolgens gingen we nog verder in op hoe de tijdslijn dan in te zetten, indien er wel een conflict ontstaan is, en hoe daar positief mee aan de slag te gaan op kamp. Zonder er een opvoedingskamp van te maken (in tegendeel zelfs).

Voor dat laatste vond ik het nog belangrijk om met de groep aan de slag te gaan rond wat voor hen centrale waarden zijn binnen onze vereniging en kampen. Dus na een hele namiddag al het perspectief van de andere ingenomen te hebben, mochten ze nu eerst in hun groepje aan de slag rond wat voor hen centraal staat en essentieel is in hun droomkamp. Via de methodiek van ‘show me your values‘, een ideale tool om aan het begin van een samenwerking of overleg de kaarten alvast wat meer open op tafel te krijgen.
Dit werd plenair gedeeld en op flap gebracht. Na afloop werd nog eens afgetoetst of iedereen zich kon vinden in wat er centraal stond (hetzelfde werd gedaan bij hoofdleiding en bestuursleden die op dat moment niet aanwezig waren). Dit voorlopig resultaat vormt het startpunt voor ons Visie en Missie-overleg komende zaterdag:

Untitled-2

Afsluiten deden we met een pannenkoek en een tweede poging van de Marshmallow Challenge:
2014-03-15 17.31.38-1

2014-03-15 17.31.33

2014-03-15 17.31.25

Over Marshmallows en Values bij Ja!Wadden 1/2

Krabben vangen, duinspringen, wadlopen, vliegeren, bosspelen, fietsen, zwemmen,… Op het waddeneiland Ameland kan het allemaal! Al jarenlang heeft onze Boechoutse vereniging een sterke band met de Waddeneilanden. Geloof ons, wie één keer is meegeweest, is er niet meer weg te slaan.
In de zomer organiseren we vier vakantiekampen voor kinderen & tieners plus een familie- & leidingperiode op ons favoriete eiland. – Ja!Wadden vzw

VentjeFacebook

Ieder jaar na de speelreizen doen we een evaluatie met onze animatoren en hoofdanimatoren. En ieder jaar krijgen we dezelfde vragen voor extra leidingvorming: begeleidershouding, omgaan met moeilijke situaties tussen kinderen onderling, leiding onderling en kinderen-leiding, … Communicatie in team en stijlen van leiderschap zijn ook vaak weerkerende elementen.

Ook zijn er ieder jaar verzuchtingen over moeilijke situaties met en tussen kinderen; over hoe straffen en belonen; over hoe situaties op kamp waar we als vrijwilliger niet goed op voorbereid zijn en die ons het leven lastig maken; … Zou het niet eenvoudiger zijn om ons doelpubliek wat strikter af te bakenen en wat strenger te zijn in onze selectie van deelnemers?

Dat laatste geeft botsingen met een voorzitter die ervoor wil staan dat iedereen mee op kamp kan, die moeilijke situaties of onverwachte wendingen op kamp een uitdaging vindt, en het vooral belangrijk vindt dat alle kinderen, ongeacht hun bagage, zich goed en veilig kunnen voelen op onze speelreizen. Een visie die af en toe toch eens afgetoetst moet worden bij de nieuwe en meer ervaren mensen.

De vraag komt dan ook naar een vorming rond deze elementen.
Wanneer? Op het leidingweekend. Het thema is Bekende Vlamingen!
De werkgroep heeft hiervoor ongeveer 2 uur in de planning voorzien… Allez ja, als het een half uurtje uitloopt is het wel ok he…
Dus dan wordt de vraag plots, hoe stop iets waarmee je gemakkelijk een driedaagse kan vullen in een vorming van 2u30?

BV-Leidingweekend Ja!Wadden 2014

Achtergrondinfo rond vzw Ja!Wadden

Ja!Wadden is een vereniging met een rijk verleden.
Ooit begonnen als uitloper van Kring12, 13 en 14, en snel geëvolueerd naar een pluralistische groep jonge (en iets oudere) mensen die in het Boechoutse op hun hoogtepunt 14 jeugdateliers, een krantje, vlooienmarkt en voetbaltornooi organiseerden. In de zomer ging deze groep op kamp. Eerst een keertje naar Oostenrijk, maar skiën in de zomer bleek toch niet zo evident… Toevallig kende een van de leden ‘nen koeienboer’ op het Nederlandse Waddeneiland Terschelling en zo geschiedde het dat ik op mijn 7 jaar mijn eerste zomervakantie deed met vzw De Kring, later vzw Terschellingerkring, later vzw Terschelling, ondertussen dus vzw Ja!Wadden. Deze stijlbreuk in naam hing samen met een verhuis van eiland (van Terschelling naar Ameland).

Al meer dan 40 jaar zomerkampen dus. Jaarlijks proberen we op 2 maand tijd ongeveer 250 kinderen de tijd van hun leven te geven op de Waddeneilanden. Een hele trip van België tot in het noorden van Nederland, maar met haar kilometers fietspad, uitgestrekte duinen en bossen, polders en stranden. Twee zeeën, twee molens en een vuurtoren (motief suikerstok), maken het een geweldige plek om 10 dagen lang met een groep te spelen en jezelf te amuseren. Dat we hier goed in zijn, toont een jaarlijkse terugkeer van boven de 70% van de deelnemers en een regelmatige doorstroom van 15-plussers naar ons animatorenteam.

Up next: de 2,5 durende vorming

Intentie is niets, actie is alles (Carl van de Velde door Dirk De Boe)

Mijn vorige post ging over de gastles van Dirk De Boe. Ondertussen met nieuwe Creashock-website.

Iets wat hij tijdens deze gastles zei, en punt 1 van de 3 zaken die ik zeker meegenomen heb, is door mijn hoofd blijven spoken…

Ik herneem even het verhaal van de kikkers:

Er zitten 3 kikkers aan de rand van de vijver.
Ze besluiten om in het water te springen.
Hoeveel kikkers zitten er nog aan de rand van het water?

Het antwoord op deze vraag kan je aan het eind van deze post vinden.

De moraal van Dirk zijn verhaal (of toch van dit korte stukje – ik wil hem zeker niet tekort doen), is dat als je iets wil ondernemen, je aan intenties niet genoeg hebt. Het probleem met stellingen is uiteraard dat het stellingen zijn: zwart-witte preposities waarbij eigenlijk iedereen weet dat de ruimere werkelijkheid eerder één van 50 tinten grijs is… Ikzelf zal bijvoorbeeld enorm pleiten voor de stelling dat intentie juist héél veel is. Dat stellen dat ‘intentie niets is’ ongelooflijk veel afbreuk doet aan de kracht en de nood van intentie en zelf Jim Carrey aandragen om te beargumenteren dat ‘Intentie alles is’:

Om de spirituele lijn aan te houden waar Jim mee gestart is… Iemand vroeg me ooit waar ik in geloofde (die iemand was een getuige van Jehova op mijn eerste dag in Manchester) en goed opgevoed als ik ben – merci moeke en vake – gaf ik de man een oprecht antwoord. Ik zei hem dat ik in mensen geloof… Even wist hij niet goed wat ermee te doen, maar na een minuutje of vijf waren we het erover eens dat er in mensen enorme krachten schuilen, zowel positieve als negatieve, gevoed van binnen- en van buitenuit.
Voor mij maken intenties zeker deel uit van deze deze interne krachten, en zijn ze dus zeker niet niets… De vraag waar je natuurlijk voor jezelf dan moet uitkomen is wat doe ik ermee en hoe? Iets waar ik voor mezelf, zoals ik in de vorige post al aangaf, nog vaak zoekende in ben. Af en toe misschien zelfs een duwtje in de rug nodig heb.

Ik overweeg… Neen wacht… Ik open bij deze een vacature voor een in-de-rug-duwer:

Jouw functie

– Ondersteunen om intenties in acties om te zetten
– Inspireren, uitdagen, en patronen doorbreken (zowel de uwe als de mijne)
– Grenzen verleggen en horizons verruimen
– Sprankelen en spelen
– Pingpongen en gedachten structureren
Verder takenpakket is uit te werken in overleg

Jouw Profiel

– Je bent echt en authentiek
– Je kan overweg met ambiguïteit en durft je oordeel uitstellen
– Je durft doorgaan waar anderen en ikzelf zouden stoppen
– Je staat open voor anderen en hun opvattingen en wil hierover in dialoog gaan
– …

Klinkt enorm veel als mijn eigen sollicitatie… Vreemd.
Misschien daar ook eens iets over schrijven 🙂

 

 

 

Antwoord: Er zitten nog steeds 3 kikkers op de rand van de vijver. Het enige wat er tot nu toe gebeurd is, is het nemen van een beslissing. De intentie is er. De actie blijft echter uit…

Don’t feed the bad wolf in 2014

Wat doet een mens zoal als hij wakker is om 4:00 en de wekker pas afloopt om 7?

Je probeert eerst nog een uur in slaap te raken en besluit dan maar op te staan… Computer aan, iTunes opstarten, mail en sociale media bekijken.

Toevallig kwam ik volgende afbeelding tegen:

Don’t feed the bad wolf

 

Voor zij die het misschien kennen, dit gaat terug naar een oude (vermoedelijk) Cherokee parabel over een jongentje en zijn grootvader:

An old Cherokee is teaching his grandson about life. “A fight is going on inside me”, he said to the boy.

“It’s a terrible fight and it’s between two wolves. One is Evil – he is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.” He continued, “The other is Good – he is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion, and faith. Sometimes, it is hard to live with these two wolves inside me, for both of them try to dominate my spirit.  The same fight is going on inside you – and every other person, too.”

The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather, “Which wolf will win?”

The old Cherokee smiled, and simply replied, “The one you feed.”

Stripversie (voor de meer visueel ingestelde mensen onder ons)

 

Er zijn een aantal zaken die me hierbij door het hoofd gaan.

  • Het eerste zijn een aantal zaken die me de laatste maanden bezighouden in mijn privé. De quarter-life crisis zeg maar 🙂
  • Een tweede is een recente keynote van Arnoud Raskin op het Edushock Leerfestival over hoe een positieve ingesteldheid aan de basis ligt van een denken in krachten en kansen. Zoek hem zeker op op Youtube, of probeer een lezing live mee te pikken (bijvoorbeeld op het Efect-Congress op 21 maart 2014 te Gent).
  • Een derde is een filmpje dat ik laatst op Youtube zag, getiteld DARE

Dit gaat over ‘head on’ je eigen wolven tegemoed treden. De stap zetten… Wat ik zo geweldig vind aan het filmpje is dat eerste aarzelende stapje. Die kleine onzekerheid.

Ik beschouw mezelf niet als de meest ondernemende persoon. Om van de ideatie- naar de implementatiefase te gaan, vraagt bij mij vaak een goede samenwerker met een kameraad (gelukkig heb ik er zo enkele). Toch probeer ik mezelf af en toe te overtuigen mijn eigen wolven ook onder ogen te zien…

Nu het is weer bijna de tijd van het jaar om voornemen te make. Daarom neem ik mezelf voor om in 2014 de juiste wolven te voeden en andere tegemoet te treden. Een aarzelend stapje terug en misschien eens gebeten worden hoort daar nu eenmaal bij. En voor de rest zien we wel…