Category Archives: Ondernemen

Light Appels?

Wie dit weekend niet in een bos aan de andere kant van de taalgrens zat (ik dus wel), heeft misschien het hele debat in De Standaard kunnen volgen naar aanleiding van de uitspraken van Jo Libeer, gedelegeerd bestuurder van VOKA. Bovenaan het artikel stond volgende:

Dit is een evolutief proces, want de buitenwereld verandert razendsnel. Ook bedrijven hebben daarmee te maken. Zij moeten zichzelf constant in vraag stellen, anders laat de klant of de aandeelhouder hen morgen in de steek. In plaats van alleen op de aandeelhouder (burger, regering, bedrijven) te schieten, kan de sector zichzelf misschien ook enkele strategische vragen stellen. – Jo Libeer, DS 8 oktober

Er staat nog heel wat in het artikel waarbij ik me vragen stel… Maar eerst even dit. De passage deed me denken aan enkele strategische vragen die enkele jaren geleden werden neergeschreven in een masterproef-onderzoek rond de internationale strategie van Theater FroeFroe. Het ‘bedrijf’ van mijn vader.
Daarin besloot de student dat FroeFroe het potentieel had om de Jim Henson van Europa te worden, maar dat het de artistieke leiding net die ambitie ontbrak. Nu, ik heb het soms al moeilijk met mijn relatie met Bumba, dus laat staan dat mijn vader de volgende Kermit of Miss Piggy zou worden…

Hun doel bleef gewoon leuk kinder- en jeugdtheater maken. En de voorbije zomer trokken zo 10 dagen lang telkens 1000 toeschouwers naar de Konijnenweide in Antwerpen om gratis naar Fausto te gaan kijken.

Waar brengt me dit allemaal toe? Het zet me aan het denken over mijn positie als creatief educator (educreator?). De voorbije maanden kwam ik zowel met meer als minder sociaal ondernemers in contact. Daarbij wordt me telkens op het hart gedrukt hoe belangrijk een Business Model wel is en dat ik vooral rekening moet houden met de perceptie van de (toekomstige) ‘klant’. Wat me vooral opviel was telkens een focus op vermarkting en een verwarring tussen perceptie en authenticiteit…

Dat brengt me tot de appel van Josse De Pauw. Vond dit een mooie kritische bedenking bij de huidige tendensen naar de vrije markt en het belang van authenticiteit.

De markt, Heer Libeer, kent u beter dan ik, maar we weten allebei dat een appel tegenwoordig al te vaak niet meer smaakt zoals hij hoort te smaken, maar dat hij er, wonderlijk en wel, een stuk beter uitziet dan vroeger. Dat komt ervan als verleiding de norm is. Als kind werd mij nochtans verteld, dat de wormstekige appels, die onder de boom voor het rapen lagen, de lekkerste waren. Omdat die beestjes, sneller dan wij, weten wat lekker is. De wormen weten intussen beter.

Kijk, Heer Libeer, dat soort onnozelheden vormt een mens. – Josse De Pauw, DS 11 oktober

durf_denken_appel

Om die authenticiteit te bewaken is het eerst en vooral belangrijk om te weten waar je voor staat. In een eerdere post verwees ik al naar Simon Sinek. Momenteel lees ik zijn boek Begin met het Waarom. Niet enkel om mijn communicatie te verbeteren, maar ook vanwege het belang dat ik hecht aan het waarom. Niet enkel je communicatie, maar je hele werking doordrenken met Het Waarom maakt mijns inziens dat mensen zich spontaan aangetrokken voelen tot een ‘onderneming’ zoals bijvoorbeeld FroeFroe vzw.

Als je doordrenkt bent van Het Waarom, dan zal dit ook maken dat wanneer je jezelf kritisch in vraag stelt – wat belangrijk is op elk moment van je bestaan als ondernemer/onderneming – je je authenticiteit niet verliest, en vervalt in enkel perceptie. Daarom is mijn volgende stap als creatief educator niet mij bezinnen over Het Wat, maar over Het Waarom…

Advertisements

Wie denk je dat hier de eerste gaat zijn om je te beoordelen?

Als je een 12 op 10 en een staande ovatie krijgt van iemand als Marcus Geers, dan kan je nog zeggen dat zo’n monument je wat overdonderd. Les excuses sont faites pour s’en servir… Gelukkig heb je dan collega-studenten die je zeggen: “laat het gewoon binnenkomen Toon”.

Blijkbaar zit er ergens toch een moeilijkheid of kronkel in mijn brein die het moeilijk heeft met het aannemen van complimenten. Sterk natuurlijk, want regelmatig geef ik dan cursussen over complimenten geven, aannemen, …

Zelf bij de CreativityClass had ik tot het moment dat ik effectief ingecheckt was, het gevoel dat ze me gingen zeggen dat er een foute bevestiging verstuurd was…

Stel, je zit op een bepaalde maandag rond talenten te werken en een aantal van je collega’s geven je complimenten. Je eerste reactie is dan om hen te wijzen op contextfactoren, voorkennis, alles wat buiten jezelf ligt dat maakt dat je het compliment niet verdient…

Sterker nog, tijdens het schrijven van deze tekst krijg je een vré schoon compliment. Gelukkig kan ik ze ondertussen laten binnenkomen. Juist nog dat stemmetje in mijn hoofd uitzetten en er iets constructiefs mee doen.

loesje mezelf twijfelen

Intentie is niets, actie is alles (Carl van de Velde door Dirk De Boe)

Mijn vorige post ging over de gastles van Dirk De Boe. Ondertussen met nieuwe Creashock-website.

Iets wat hij tijdens deze gastles zei, en punt 1 van de 3 zaken die ik zeker meegenomen heb, is door mijn hoofd blijven spoken…

Ik herneem even het verhaal van de kikkers:

Er zitten 3 kikkers aan de rand van de vijver.
Ze besluiten om in het water te springen.
Hoeveel kikkers zitten er nog aan de rand van het water?

Het antwoord op deze vraag kan je aan het eind van deze post vinden.

De moraal van Dirk zijn verhaal (of toch van dit korte stukje – ik wil hem zeker niet tekort doen), is dat als je iets wil ondernemen, je aan intenties niet genoeg hebt. Het probleem met stellingen is uiteraard dat het stellingen zijn: zwart-witte preposities waarbij eigenlijk iedereen weet dat de ruimere werkelijkheid eerder één van 50 tinten grijs is… Ikzelf zal bijvoorbeeld enorm pleiten voor de stelling dat intentie juist héél veel is. Dat stellen dat ‘intentie niets is’ ongelooflijk veel afbreuk doet aan de kracht en de nood van intentie en zelf Jim Carrey aandragen om te beargumenteren dat ‘Intentie alles is’:

Om de spirituele lijn aan te houden waar Jim mee gestart is… Iemand vroeg me ooit waar ik in geloofde (die iemand was een getuige van Jehova op mijn eerste dag in Manchester) en goed opgevoed als ik ben – merci moeke en vake – gaf ik de man een oprecht antwoord. Ik zei hem dat ik in mensen geloof… Even wist hij niet goed wat ermee te doen, maar na een minuutje of vijf waren we het erover eens dat er in mensen enorme krachten schuilen, zowel positieve als negatieve, gevoed van binnen- en van buitenuit.
Voor mij maken intenties zeker deel uit van deze deze interne krachten, en zijn ze dus zeker niet niets… De vraag waar je natuurlijk voor jezelf dan moet uitkomen is wat doe ik ermee en hoe? Iets waar ik voor mezelf, zoals ik in de vorige post al aangaf, nog vaak zoekende in ben. Af en toe misschien zelfs een duwtje in de rug nodig heb.

Ik overweeg… Neen wacht… Ik open bij deze een vacature voor een in-de-rug-duwer:

Jouw functie

– Ondersteunen om intenties in acties om te zetten
– Inspireren, uitdagen, en patronen doorbreken (zowel de uwe als de mijne)
– Grenzen verleggen en horizons verruimen
– Sprankelen en spelen
– Pingpongen en gedachten structureren
Verder takenpakket is uit te werken in overleg

Jouw Profiel

– Je bent echt en authentiek
– Je kan overweg met ambiguïteit en durft je oordeel uitstellen
– Je durft doorgaan waar anderen en ikzelf zouden stoppen
– Je staat open voor anderen en hun opvattingen en wil hierover in dialoog gaan
– …

Klinkt enorm veel als mijn eigen sollicitatie… Vreemd.
Misschien daar ook eens iets over schrijven 🙂

 

 

 

Antwoord: Er zitten nog steeds 3 kikkers op de rand van de vijver. Het enige wat er tot nu toe gebeurd is, is het nemen van een beslissing. De intentie is er. De actie blijft echter uit…