Category Archives: Inspiratie

Leren doe je met vallen en opstaan

I. Love. Vimeo.

Elke keer word ik omver geblazen door de prachtige animatiefilmpjes.

SOAR is er zo eentje.

Ik hou van vliegen, van blauwe lijntekeningen en van problemen oplossen met ductape.

Creativiteit, flexibel denken en adaptiviteit… Allemaal in 6 minuten en 14 seconden.

Met een mooi einde 🙂

Kinderen versus volwassenen

Via de website van Omdenken kwam ik dit mooie promo-filmpje tegen.
Het is wat mij betreft een mooie illustratie van de baseline van deze blog,
en hoe we verbeelding moeten koesteren, zeker bij kinderen en zeker als volwassenen.

20 wijsheden uit kinderboeken die volwassenen nooit mogen vergeten

Via Guy Kawasaki op twitter ontdekte ik volgende blogpost met 20 citaten uit kinderboeken.

Het bijschrift op Holykaw gaat als volgt:

As adults, we spend billions of dollars every year reading more complicated versions of the exact same wisdom dished out in the books we read as children, dressed up by Dr. This or That.

What we could really use is some gentle soul reading us Winnie the Pooh before bed, and maybe a hug or two. […]

Ik haalde (en nog steeds) inderdaad veel inspiratie, energie en kennis uit de boeken die ik vroeger las. De kleine prins, de GVR, de baron van Münchhausen, Calvin & Hobbes, … En nu ben ik doorgegroeid naar verhalen zoals Onze ijsberg smelt!, Wie heeft mijn kaas gepikt?, Somniyum, …

Ik ben ongelooflijk blij dat schrijvers van ‘volwassenenboeken’ nog steeds de kracht van verhalen zien, tegelijkertijd ben ik misschien nog blijer dat ik af en toe de Griezels uit de boekenkast kan nemen, me met een kop koffie in de zetel kan zetten en me daaraan kan laven.

Link naar post op Holykaw

Boekenlijstje

Ik wens je niet wat je wil. Ik wens je precies dat wat je nodig hebt, alsook de wijsheid om het te herkennen wanneer het in je schoot valt. – Uit Somniyum

Wat lectuur van de laatste weken:

2014-10-02 22.06.07

Onze ijsberg smelt! van John Kotter, gezien we in het Postgraduaat aan de slag gaan met change en transitie moest ik deze fabel wel gelezen hebben.

2014-10-02 22.06.25

Voor wie xkcd kent is what if? waarschijnlijk ook wel gekend. Randall Munroe beantwoord wekelijks op zijn website een hypothetische vraag. Vreemd genoeg is het antwoord in 90% van de gevallen, hoe ingewikkeld de berekeningen ook zijn: iedereen is dood, einde.

2014-10-02 22.06.37

Somniyum is het nieuwe boek van Karl Raats spreker en facilitator, en nu ook vertrouwelyng. Vlot lezend geschreven en prachtig geïllustreerd door Jan Bosschaert. Leuk om een aantal technieken en inzichten of oneliners uit Karl zijn Mondhoekmaandagfilmpjes te herkennen. Maar ook een bron van prachtige citaten zoals hierboven.

2014-10-02 22.06.51

Philographics van Genis Carreras begon als een project op Kickstarter. In eenvoudige beelden legt hij enkele stromingen en concepten uit de filosofie op een ongelooflijk elegante en toegankelijke manier toe. Ondertussen zijn ze zelfs vertaald in het Nederlands.

2014-10-02 22.07.04

Momenteel mijn ‘trein-boek’: de opvolger van Ik kies voor mijn talent en Help mijn batterijen lopen leeg. Luk Dewulf en Peter Beschuyt, beiden partner bij Kessels & Smit, schreven een nieuw boek over en voor leidinggevenden – bazen.

Letterzetten

Visieteksten en missieverklaringen zijn er legio, net als inspirerende video’s. Het is maar net wat voor inspiratie je nodig hebt, en er bestaat wel een fijne video met mooie beelden en passende muziek voor.
Design-bedrijf Holstee gaat er prat op dat de drie oprichters op een dag samenzaten en hun visie op het leven in een Manifesto goten, dat tevens de visie voor hun bedrijf werd, die, par accident, ook nog eens viraal ging:

Goeie marketing natuurlijk, met fietsers, ondergaande zon, een algemene urban vibe… Maar ik betrapte mezelf erop dat ik de video toch nog eens opnieuw opzocht en herbekeek, eens deelde met iemand, nog eens doorstuurde en gewoon als muziekje op de achtergrond opzette. Onder hangt er een zelf-geprinte versie aan mijn keukenkastje, want marketing of niet. Als je erin slaagt je leven zo te leiden, dan kan dat op mijn bewondering rekenen.

Nu, iets dat me altijd aantrok, zowel in het geschreven als in het gefilmde Manifesto was het citaat en daarbij het beeld van de kaart die opengeplooid werd met:

Getting lost will help you find yourself

Iets wat ik ook kan, dacht ik.
Tot ik een eerste schets maakte en nog eens geconfronteerd werd met mijn pseudo-doktersgeschrift (ooit zei ik tegen mijn huisarts “ah, nu snap ik het”, waarna ik tot mijn eigen gêne mocht uitleggen dat haar geschrift nog onduidelijker was dan het mijne. Ik ben minder extravert geworden over de jaren denk ik…)

Dan maar de lat, geodriehoek en een rekenblaadje. Na wat gepruts en geduld (een keer of 3 heb ik bijna opgegeven), ben ik toch min of meer tevreden over het resultaat en hangt er nu een plan van Parijs inspirerend te wezen tegen mijn muur. Voor versie 2 ga ik me toch voorzien van een drukpers, of van die vintage kraslettertjes…

2014-10-01 21.41.18

Kickstarting Creativity 2

Na een zomerslaapje wordt het tijd om deze blog terug wakker te schudden.

Ik eindigde vorig jaar met een cursus Creatief Denken bij Kwadraet. Voor een keertje niet als cursist, maar zelf als cursusgever. Een interessante ervaring waar ik zelf ook veel uit leerde.

2014-06-05 16.44.21

Kwadraet vertrekt vanuit 8 principes van Co-Creatie:

1. Zet je geest open
2. Denk positief en in de toekomst
3. Heb oog voor het geheel
4. Stel je oordeel uit
5. Vraag
6. Bouw verder op elkaars ideeën
7. Waardeer andere standpunten
8. Spreek ook vanuit het hart

Niet verwonderlijk dat een organisatie die zich op co-creatie richt ook bijzonder nauw aansluit bij principes die onmisbaar zijn voor creatief denken.
Een force to fit met principes als ‘uitstel van oordeel’ en ‘meeliften op de ideeën van anderen’ is zelfs niet nodig, want ze komen er letterlijk in terug. Fijne aanvullingen waren dan weer het belang van vragen stellen en vanuit het gevoel durven vertrekken, alsook holistisch kijken.

Interessant ook is dat de vormingen bij Kwadraet sterk vertrekken vanuit de leervragen van de cursisten. Gevolg hiervan is dat er nog last-minute aanpassingen gebeurden tussen de twee sessies door. En ook al hadden we nog heel wat inhoud over, toch gingen de meeste cursisten met een voldaan gevoel naar huis.

Zo bleek uit de evaluatie door de deelnemers:

2014-09-24 21.51.23-2

En onze evaluatie van de deelnemers:

2014-06-12 16.48.08

Ik vond het ook erg interessant om met een ander publiek te werken dan de gewoonlijke Profs* bij Konekt. Geen van de deelnemers kwam uit de zorgsector. Wat voor een ander soort vragen zorgde en mij uitdaagde buiten mijn eigen boxje te gaan.

Een van de leukste momenten voor mij persoonlijk kwam aan het einde van dag 1. Na een hele dag gewerkt te hebben op het doorbreken van denkpatronen en op bewustwording van vooronderstellingen, kansdenken en blik verruimen gaven we de cursisten de Marshmallow Challenge. Een zeer rigide en afgelijnde opdracht. Meteen vlogen tafels in het rond en werden marshmallows aan het plafond gebonden.

2014-06-05 15.47.06

Wanneer we de cursisten wezen op de beperkingen van de opdracht klonk het gefrustreerd: “Jamaar, heel de dag moeten we al buiten de box denken, en nu mogen we niet!?”. Het besef dat je ook binnen je box naar kansen, alternatieven en mogelijkheden kan zoeken en vooral niet tevreden te zijn met het eerste idee, de eerste oplossing… Blijft iets ergs waardevols. Het leunt voor mij erg aan bij een van de aspecten van Creatieve mensen die John Cleese benoemt. De moed en het vertrouwen hebben om door te gaan wanneer het lijkt dat je er al bent. Gisteren nog las ik op LinkedIn een citaat van Jim Yurchenco, design engineer bij IDEO:

Don’t accept done for good. And don’t accept good for excellent.

Een week later stond ik met een andere collega-student bij haar op het werk voor een vorming rond Visual Storytelling (bij Uit de Marge).

Hierbij begaf ik me op boeiend en zeer nieuw terrein, toch zeker wat inhoud betreft. De vraag was om stafmedewerkers in te leiden in een aantal verhaalstructuren die hen zouden kunnen helpen om zowel presentaties te geven, als aan de slag te gaan in intervisiegesprekken. Daarbij zouden we inzetten op het gebruik van het visueel spoor, naast enkel het verbaal spoor. In 2,5 uur zouden we proberen de medewerkers vertrouwd te maken met de structuren en met het gebruik van schetsen. Onze voorbereiding zag er dan ook als volgt uit:

2014-06-10 23.41.54

Deze vorming gaf me al snel goesting om zelf nog verder te verdiepen, omdat ik snel tegen m’n eigen grenzen aanliep bij het vertalen van theorie naar praktijk (waar zo van die praktijkmensen dus durven achter vragen hè). En wie weet is er daar wel kans voor, want ook hier vroegen enkele deelnemers achter een vervolg. Interessant was vooral dat naargelang de functie in de organisatie iedereen er wel een bepaalde manier van bruikbaarheid in zag. Zij het om aan de slag te gaan met mensen in de praktijk, als een persoonlijke reflectietool, als voorbereiding voor een presentatie, of zelfs als tool voor een presentatie zelf.

2014-06-19 16.29.33

Dat beide sessies erg goede feedback kregen ligt in grote mate aan mijn collega-studenten Marjolein en Hannelore. Ik dank hen dan ook voor de kans en de samenwerking. Een manier van werken die perfect aansloot bij mijn cognitief profiel. Het creatief jaar eindigde dan ook officieel met de presentatie van ons portfolio (dit dus) en de verbindingen die we met onze medestudenten gemaakt hadden (zie hierboven). Nog even naar slecht spelende Belgen op het WK gekeken en dan zat jaar 1 van het postgraduaat er al op.

2014-06-17 13.06.59-2

Of toch voor even… De opleiding gaf me tot nu toe de kans om binnen te dringen in enkele interessante omgevingen. Zo zette ik bijvoorbeeld de zomer in met een bezoek aan de mensen van de opleiding Vroedkunde op Artevelde.

Eerder dit jaar had ik deelgenomen aan een brainstorm voor een spelconcept rond kansarmoede bij vrouwen in de perinatale periode. Laat ons zeggen dat ik reeds een beetje onderlegd was in spelconcepten en in een thema als kansarmoede. Maar dat de ‘perinatale periode’ mij tot nu toe vreemd was. Ik ben de dames van de werkgroep dan ook zeer blij voor hun geduld met een onwetende man als ik. En ben ik na de speltest overtuigd dat dit zeker goed komt.

Ook kon ik dankzij een van mijn collega-studenten het stuk vraagverduidelijking nog eens inoefenen bij een aantal van zijn collega’s op Artevelde. Er moest gebrainstormd worden over een vak, maar wat de concrete vraag juist was, daar hadden we collectief het raden naar. Het is te zeggen… In de briefing vooraf leek dit duidelijker dan het was. Dus na een korte herformulering zou ik mijn toolbox opentrekken en al klimmend en zwevend naar een idee of 300 toewerken op een uur of 2. In realiteit bleek echter dat er meer vragen dan eensgezindheid was, terwijl iedereen toch naar hetzelfde op zoek was. (kleinen-)Deels à l’improviste en (groten-)deels dankzij het boek van Koen De Vos, hebben de docenten nu een concrete vraag of drie en een volgorde qua prioriteiten om zelf mee aan de slag te gaan. En er is goesting en ambitie. Meer zelfs dan aan het begin van de sessie durf ik zeggen. Daarbij had ik vraagverduidelijking nog niet echt geoefend. Dus ook dit was een fijne kans. Waarvoor dank Joris!

Om in het thema à l’improviste te blijven… Altijd fijn wanneer een externe facilitator vraagt of je even wil inspringen om een brainstormpje te faciliteren. Gelukkig zijn er dan apps met tools ter inspiratie. Ideaal als opwarmer voor de eerste les en het komende jaar, waarin we een veranderingsproces in een organisatie zullen mogen begeleiden… Spannend 🙂

Zei er daar iemand pinguïns?

Wie denk je dat hier de eerste gaat zijn om je te beoordelen?

Als je een 12 op 10 en een staande ovatie krijgt van iemand als Marcus Geers, dan kan je nog zeggen dat zo’n monument je wat overdonderd. Les excuses sont faites pour s’en servir… Gelukkig heb je dan collega-studenten die je zeggen: “laat het gewoon binnenkomen Toon”.

Blijkbaar zit er ergens toch een moeilijkheid of kronkel in mijn brein die het moeilijk heeft met het aannemen van complimenten. Sterk natuurlijk, want regelmatig geef ik dan cursussen over complimenten geven, aannemen, …

Zelf bij de CreativityClass had ik tot het moment dat ik effectief ingecheckt was, het gevoel dat ze me gingen zeggen dat er een foute bevestiging verstuurd was…

Stel, je zit op een bepaalde maandag rond talenten te werken en een aantal van je collega’s geven je complimenten. Je eerste reactie is dan om hen te wijzen op contextfactoren, voorkennis, alles wat buiten jezelf ligt dat maakt dat je het compliment niet verdient…

Sterker nog, tijdens het schrijven van deze tekst krijg je een vré schoon compliment. Gelukkig kan ik ze ondertussen laten binnenkomen. Juist nog dat stemmetje in mijn hoofd uitzetten en er iets constructiefs mee doen.

loesje mezelf twijfelen

Why We Make

Een van de mooiste complimenten op de FlandersDC/Vlerick CreativityClass2014 is en blijft toch wel dat een van de andere deelnemers dacht dat ik een designer was… Of ik mezelf al designer durf noemen weet ik niet… Maar wanneer men mij vraagt, wat zou je doen als geld geen issue was, dan zit er toch altijd iets van ontwerpen en vooral bouwen in mijn antwoord. Constructief bezig zijn (zowel letterlijk als figuurlijk).

Dus wat te doen als je een hele hoop stiften hebt die rondslingeren?
2014-05-29 13.04.26

De eerste, beste feestdag grijp je aan om je nieuw lijmpistool te testen op een stapeltje diskettes (je weet wel die plastieken kaartjes met een met metalen schuivertje die ooit, in een ver verleden toch wel 5 word-documenten van de ene naar de andere computer konden overzetten)… Daarmee maak je dit:
2014-05-29 13.03.45

En dat zorgt voor:
2014-05-29 13.05.56

Nu, ik had de hot glue wat fout ingeschat (stolde iets sneller dan verwacht), dus heb geen foto’s van het proces, enkel van het resultaat. Tjah, al doende leert men.
Maar waarom vind ik een pennenhouder gemaakt uit afval de moeite om over te schrijven?

Ik vind het in de eerste plaats het een ideaal excuus om Adam Savage te citeren en te verwijzen naar zijn toespraak uit 2012 op Maker Faire over het hoe en waarom van te maken en te bouwen. Ik haal er, zoals gezegd, enorm veel voldoening uit om iets te creëren. Zeker uit materiaal dat anders voor de vuilbak zou zijn.

Ik heb er ondertussen ook eentje voor mijn zus gemaakt, wat aansluit bij zijn meest recente keynote bestond over zijn 10 geboden voor makers. Gebod 9 is immers: “maak dingen voor andere mensen” (zie verder voor de volledige lijst en link naar het filmpje). Gewoon wat prutsen en proberen heeft me met dit klein projectje ook veel geleerd over de do’s en don’ts van het werken met een lijmpistool. En once you pop, you can’t stop… Ik zag wat magneetjes liggen en oude scrabbleblokjes die ik normaal voor associatieoefeningen gebruik en hopla:
2014-05-29 13.37.19

Had ik gekund, ik zou alles aan elkaar beginnen lijmen zijn, maar kwam gelukkig op tijd tot het inzicht dat het best wel handig is als bepaalde zaken, voorwerpen en meubels ook nog verplaatsbaar zijn…

Maar ik blijf wel rondkijken, zoeken, proberen, … En laat dat nu een van de eigenschappen zijn die ik ook bij designers zie terugkomen. Het exploreren en iteratief experimenteren om zo een product of dienst te ontwerpen en ontwikkelen. En het is door dit soort dingen dat ik stilletjes aan, meer en meer, hoop mijn droomberoep (van toen ik 4 jaar was) te kunnen uitoefenen, namelijk uitvinder zijn.
Ik ben er ook van overtuigd dat wanneer ik Savage zijn geboden ter harte neem en er mijn eigen draai aan geef, ik er ooit wel kom. Zijn 10 geboden zijn immers niet enkel van toepassing op het maken van een pennenhouder, maar op een manier van leren, van communiceren en van in relatie staan tot andere ‘makers’:

1. Make something. Anything. Weld, carve, cook, sculpt, sew. Make something in the world that wasn’t there before. As humans, there are two things that make us truly unique: the ability to use tools and the need to tell stories. Making things is both. Everything made has a story embedded in it. When you make something, it becomes part of your story. Humans are natural storytellers, and when you make new things, you join in the most ancient and important story of all.

2. Make stuff that improves your life, either mechanically or aesthetically. It doesn’t matter which. Nothing cements a feeling of utility than using something you’ve made in the course of moving through life. Make useless stuff too, because that’s fun and fine, but you’ll cement your satisfaction by improving your surroundings.

3. Don’t wait. You can start now with what’s in front of you. As Goethe [may or may not have] said, “Begin it!”

4. Use a project to learn a skill. I don’t know about you but I need a goal to learn a skill. I can’t deconstruct and just learn welding for welding’s sake. I need to have something that only welding will bring me. Look around and find something you need to build. Something you can’t help but build.

5. ASK. Ask for help. People who make things love to share their ideas and knowledge. Makers love to talk about their work. Any husband or wife of a maker knows this is true. Learn how to work well with others and it will give back to you tenfold. Ask questions. Ask for advice. Ask for feedback.

6. Share your methods and knowledge and don’t make them a secret. Take lots of pictures and make notes. Make noise. You will forget key details unless you do. Recognize that no matter how esoteric the build or the process you’re working on, somebody somewhere is interested in the same thing and will benefit from your experience, no matter how young you are. Nobody has the monopoly on being you. No one can steal that. Don’t keep secrets!

7. Discouragement and failure are intrinsic to the process. Don’t hide from these. Talk about them. They’re not enemies to be avoided, they’re friends, designed to teach your humility. Go easy on yourself. Don’t compare yourself to others; go ahead and be envious of others’ skills, because frequently you can’t not. Use that.

8. Measure carefully. Have some tolerance. You know what tolerance is? If something fits tightly into something–that’s a close tolerance. If something fits loosely, that’s a loose tolerance. Knowing the difference between tight and loose tolerance is perhaps the most important measure of a craftsperson.

9. Make things for other people. Nothing feels better than expanding your making beyond yourself. Make no mistake: you make yourself vulnerable when you give something to someone that you made, but the rewards are incredible.

10. And if I could go back in time and tell my young self anything–any specific thing at all–it would be this: Use more cooling fluid!
Adam Savage, Maker Faire Bay Area 2014 op Tested.Com

Presuming Competence

Met dank aan Stephanie Claus (Creatief Therapeut en helft van Praktijk Mozaïek Uniek) om dit te delen op haar Facebookpagina:

Biklen_presuming Competence

Een geweldige uitspraak van een van mijn grote leermeesters. En iets waar ik in het werken met mensen (zowel de grote als de kleine) altijd naar probeer te streven.

Over Marshmallow en Values bij Ja!Wadden 2/2

Leef vanuit je verbeelding, niet vanuit je geschiedenis – Stephen R. Covey

Na de uitgebreide schets van onze geschiedenis is het belangrijk om ook die verbeelding te stimuleren.

Ik ben ervan overtuigd dat verbeelding de kern is om leuke zaken te bereiken in het leven, en dit ook binnen Ja!Wadden. Het gaat niet louter om weten ‘wat is’, maar om zoeken en denken in ‘wat kan zijn’ vanuit een positieve focus. Ik verwijs even naar de headline van deze blog:

Imagination is more important than knowledge [for knowledge is limited, whereas imagination encircles the world] – A. Einstein.

Dat zou het vertrekpunt worden voor de vorming… Daarbij zou ik onze animatoren actief (met elkaar) aan de slag laten gaan. Om zo al zeker en vast de ervaring sterker te maken, dan wanneer ik louter een theoretisch kader aan zou bieden. Daarbij hoopte ik zo ook een deel tegemoet te komen aan de vraag rond het teamaspect.

De kracht van ervaringsleren en zich in het standpunt van een ander te moeten verplaatsen, heb ik (zelf) al in het verleden kunnen ondervinden. Rollenspelen vind ik echter vaak niet voldoende. Dus iets wat hen dicht bij zichzelf zou brengen was ook nodig als oefening… De uitdaging hierin zat hem ook in het evenwicht tussen zelf ervaren, en tegelijk breken uit de eigen vooronderstellingen en het eigen referentiekader. Centraal stond: ervaren wat een situatie in de eerste plaats met jezelf doet en je van daaruit in het standpunt van de ander kunnen inleven (in dit geval: het ‘lastige’ kind).

Daarom ging ik te rade bij mijn fantastisch coole vriendin Katrien Sel, orthopedagoge op OOBC De Nieuwe Vaart. Voor wat kritische kanttekeningen en inspiratie. Zij ging zelf enkele jaren geleden mee als monitor en is ervaren in het omgaan (en vooral kalm blijven) in moeilijke situaties tussen kinderen, volwassenen en de twee samen.
Check ook zeker haar boek: De Pauzeknop (LannooCampus) over Time-Out project De Kruiskenshoeve in Sint-Laureins. Inclusief prachtig dankwoord.

Tot slot wou ik ook nagaan hoe het zat binnen de ploeg met een aantal waarden en normen. Hiervoor vond ik inspiratie in mijn favoriete werkvormenboek van Dave Gray, Sunni Brown en James Macanufo: Gamestorming, Spellen voor vernieuwers en veranderaars. Zonder aandelen te hebben wil ook zeker iedereen aanraden een kijkje te nemen op hun hun website en app.

Dan de opbouw van de vorming. Als je met een groep van 15 personen op weekend bent, dan biedt dit al kansen om vroeger op de dag met de vorming te beginnen, zonder dat mensen er erg in hebben. Dit is ook wel nodig. Gedurende de voormiddag vertelde ik aan een aantal mensen exact hetzelfde verhaal en vroeg hen later om dit na te vertellen. De verschillen die op de navertellingen zaten gingen van erg klein tot enorm. Later zou ik hier nog op terugkomen.

Om de namiddag te starten had ik 3 tafels klaargezet met telkens 4 stoelen errond.
Enkele flappen aan de muur. Een kant om te noteren, een andere om de ‘score’ bij te houden. Zeker bij de eerste opdracht zou ik wat op het competitiegevoel spelen.
De deelnemers namen plaats aan de tafels en verdeelden zich zo spontaan in 3 groepen. Dan vroeg ik hen onder de stoel te kijken, waarna ze op basis van de speelkaarten die eronder hingen herverdeeld werden. De eerste opdracht die ze kregen was de Marshmallow Challenge.

Deze uitdaging wordt veel in bedrijfscontexten toegepast, om teams op een eenvoudige manier zaken te leren en doen ervaren rond samenwerken, communiceren, creativiteit en iteratief, experimenterend te werken. Op 18 minuten moet een team van 4 personen een zo hoog mogelijke toren bouwen bestaand uit 20 ongekookte spaghettis, 1 meter plakband, 1 meter touw en een marshmallow (komt aan de top). Ik wou hiermee het belang van veiligheid en vertrouwen in een groep belichten, maar ik was mijn ‘mol’-kaartjes vergeten. Voorbereiding, voorbereiding, voorbereiding, …

Na een kort reflectiemoment waarbij vooral zaken als ‘leiden en volgen’, impliciete rolverdelingen en aandacht voor elkaar aan bod kwamen, gingen we over op een aantal rollenspelen met focus op beleving en inleving in het ‘lastige kind’ en de ‘lastige animator’. Tijd om te doen wat we anders op kamp ook vaak doen, buiten spelen!

Nu, ik geloof in se niet in lastige kinderen, wel in lastige situaties. Opmerkelijk is ook dat animatoren dit erkennen, maar sneller als het tussen peers is. ALs in relatie tot de kinderen is speelt er nog steeds een gevoel, dat kinderen vanzelfsprekend respect voor elkaar en voor animatoren hebben. Dit kwam spontaan naar voren uit de nabesprekingen van de rollenspelen.
Enkele deelnemers kregen een korte briefing hoe zich in te leven in de rol van animator of kind. De focus in de nabespreking lag, in tegenstelling tot anders, niet in de eerste plaats op hoe iemand de situatie wel of niet had aangepakt. De focus lag steeds eerst op de beleving van het ‘lastige’ kind of de ‘lastige’ animator. Telkens was er een reden voor zijn of haar gedrag. En door in te zoomen op wat het met je doet om in bepaalde situaties te komen, kwam de groep tot zeer sterke reflecties.

Een ander interessant gegeven was dat wanneer tijdens een van de rollenspelen (gebaseerd op 3 Leiderschapsstijlen, met dank aan Uit de Marge), spontaan bij de animatoren naar boven kwam dat ze een leiderschapsstijl opgelegd kregen die totaal niet bij hen paste. Dit had ik nooit kunnen plannen, want het spontane gegeven van 3 personen die zich vrijwillig opgeven en dan nog eens gedekt een rol toegeschoven krijgen had ik niet voorzien. Ik was dus aangenaam verrast door deze kans om het over diversiteit in teams te kunnen hebben, persoonlijke leiderschapsstijlen en over het belang van elkaars over sterktes en zwaktes te kennen, om hiermee aan de slag te kunnen. Dat dit dan nog eens vanuit de beleving van de deelnemers zelf vertrok, maakte het des te sterker.

Terug naar binnen dan. Paarsgewijs mochten de een van de animatoren de andere ondervragen over zijn of haar ontbijt. Daarna werd dit plenair besproken.
“En vertel eens?”
– “Euhm, ja ze heeft dus vanochtend ontbeten… Het was lekker… Ze heeft… cornflakes gegeten.”
“Okee, merci. Nog vragen?”
Geen vragen, enkel een opmerking van de partner: “Ik vond het eigenlijk niet lekker, want voelde me niet zo goed. Ik heb ook geen cornflakes gegeten…”

Een gesprek rond het belang van luisteren en samen een verhaal creëren volgde hierop. We gingen dieper in op lastige situaties op kamp, waarbij het belang van communicatie erg benadrukt werd door de groep. Ik gaf hen de opdracht te wisselen en nu proberen een tijdslijn op te stellen van start van het ontbijt tot einde. Alsof het een film is die je voor je ziet. Het tweede verhaal over het ontbijt was gedetailleerder en correcter. De transfer naar moeilijke situaties maken verliep vlotter dan gedacht. Vanuit mijn opleiding ben ikzelf ook lichtelijk vertrouwd met LSCI, iets waar Katrien me ook van aanraadde dit nog eens na te lijken.

Op de flap zette ik kort even een conflictopbouw uit. Allereerst gingen we in op hoe het belangrijk is van aandachtig te zijn voor zaken die kunnen opbouwen tot een uitbarsting, en hoe daar aandacht aan besteden al werk kan besparen later. De groep kwam ook met voorbeelden hoe de context, omgeving, het moment van de dag, … daar allemaal toe kan bijdragen. Dit plaatste de lastige persoon al in een ruimer geheel. Vervolgens gingen we nog verder in op hoe de tijdslijn dan in te zetten, indien er wel een conflict ontstaan is, en hoe daar positief mee aan de slag te gaan op kamp. Zonder er een opvoedingskamp van te maken (in tegendeel zelfs).

Voor dat laatste vond ik het nog belangrijk om met de groep aan de slag te gaan rond wat voor hen centrale waarden zijn binnen onze vereniging en kampen. Dus na een hele namiddag al het perspectief van de andere ingenomen te hebben, mochten ze nu eerst in hun groepje aan de slag rond wat voor hen centraal staat en essentieel is in hun droomkamp. Via de methodiek van ‘show me your values‘, een ideale tool om aan het begin van een samenwerking of overleg de kaarten alvast wat meer open op tafel te krijgen.
Dit werd plenair gedeeld en op flap gebracht. Na afloop werd nog eens afgetoetst of iedereen zich kon vinden in wat er centraal stond (hetzelfde werd gedaan bij hoofdleiding en bestuursleden die op dat moment niet aanwezig waren). Dit voorlopig resultaat vormt het startpunt voor ons Visie en Missie-overleg komende zaterdag:

Untitled-2

Afsluiten deden we met een pannenkoek en een tweede poging van de Marshmallow Challenge:
2014-03-15 17.31.38-1

2014-03-15 17.31.33

2014-03-15 17.31.25