Category Archives: Innovatie

Kickstarting Creativity 2

Na een zomerslaapje wordt het tijd om deze blog terug wakker te schudden.

Ik eindigde vorig jaar met een cursus Creatief Denken bij Kwadraet. Voor een keertje niet als cursist, maar zelf als cursusgever. Een interessante ervaring waar ik zelf ook veel uit leerde.

2014-06-05 16.44.21

Kwadraet vertrekt vanuit 8 principes van Co-Creatie:

1. Zet je geest open
2. Denk positief en in de toekomst
3. Heb oog voor het geheel
4. Stel je oordeel uit
5. Vraag
6. Bouw verder op elkaars ideeën
7. Waardeer andere standpunten
8. Spreek ook vanuit het hart

Niet verwonderlijk dat een organisatie die zich op co-creatie richt ook bijzonder nauw aansluit bij principes die onmisbaar zijn voor creatief denken.
Een force to fit met principes als ‘uitstel van oordeel’ en ‘meeliften op de ideeën van anderen’ is zelfs niet nodig, want ze komen er letterlijk in terug. Fijne aanvullingen waren dan weer het belang van vragen stellen en vanuit het gevoel durven vertrekken, alsook holistisch kijken.

Interessant ook is dat de vormingen bij Kwadraet sterk vertrekken vanuit de leervragen van de cursisten. Gevolg hiervan is dat er nog last-minute aanpassingen gebeurden tussen de twee sessies door. En ook al hadden we nog heel wat inhoud over, toch gingen de meeste cursisten met een voldaan gevoel naar huis.

Zo bleek uit de evaluatie door de deelnemers:

2014-09-24 21.51.23-2

En onze evaluatie van de deelnemers:

2014-06-12 16.48.08

Ik vond het ook erg interessant om met een ander publiek te werken dan de gewoonlijke Profs* bij Konekt. Geen van de deelnemers kwam uit de zorgsector. Wat voor een ander soort vragen zorgde en mij uitdaagde buiten mijn eigen boxje te gaan.

Een van de leukste momenten voor mij persoonlijk kwam aan het einde van dag 1. Na een hele dag gewerkt te hebben op het doorbreken van denkpatronen en op bewustwording van vooronderstellingen, kansdenken en blik verruimen gaven we de cursisten de Marshmallow Challenge. Een zeer rigide en afgelijnde opdracht. Meteen vlogen tafels in het rond en werden marshmallows aan het plafond gebonden.

2014-06-05 15.47.06

Wanneer we de cursisten wezen op de beperkingen van de opdracht klonk het gefrustreerd: “Jamaar, heel de dag moeten we al buiten de box denken, en nu mogen we niet!?”. Het besef dat je ook binnen je box naar kansen, alternatieven en mogelijkheden kan zoeken en vooral niet tevreden te zijn met het eerste idee, de eerste oplossing… Blijft iets ergs waardevols. Het leunt voor mij erg aan bij een van de aspecten van Creatieve mensen die John Cleese benoemt. De moed en het vertrouwen hebben om door te gaan wanneer het lijkt dat je er al bent. Gisteren nog las ik op LinkedIn een citaat van Jim Yurchenco, design engineer bij IDEO:

Don’t accept done for good. And don’t accept good for excellent.

Een week later stond ik met een andere collega-student bij haar op het werk voor een vorming rond Visual Storytelling (bij Uit de Marge).

Hierbij begaf ik me op boeiend en zeer nieuw terrein, toch zeker wat inhoud betreft. De vraag was om stafmedewerkers in te leiden in een aantal verhaalstructuren die hen zouden kunnen helpen om zowel presentaties te geven, als aan de slag te gaan in intervisiegesprekken. Daarbij zouden we inzetten op het gebruik van het visueel spoor, naast enkel het verbaal spoor. In 2,5 uur zouden we proberen de medewerkers vertrouwd te maken met de structuren en met het gebruik van schetsen. Onze voorbereiding zag er dan ook als volgt uit:

2014-06-10 23.41.54

Deze vorming gaf me al snel goesting om zelf nog verder te verdiepen, omdat ik snel tegen m’n eigen grenzen aanliep bij het vertalen van theorie naar praktijk (waar zo van die praktijkmensen dus durven achter vragen hè). En wie weet is er daar wel kans voor, want ook hier vroegen enkele deelnemers achter een vervolg. Interessant was vooral dat naargelang de functie in de organisatie iedereen er wel een bepaalde manier van bruikbaarheid in zag. Zij het om aan de slag te gaan met mensen in de praktijk, als een persoonlijke reflectietool, als voorbereiding voor een presentatie, of zelfs als tool voor een presentatie zelf.

2014-06-19 16.29.33

Dat beide sessies erg goede feedback kregen ligt in grote mate aan mijn collega-studenten Marjolein en Hannelore. Ik dank hen dan ook voor de kans en de samenwerking. Een manier van werken die perfect aansloot bij mijn cognitief profiel. Het creatief jaar eindigde dan ook officieel met de presentatie van ons portfolio (dit dus) en de verbindingen die we met onze medestudenten gemaakt hadden (zie hierboven). Nog even naar slecht spelende Belgen op het WK gekeken en dan zat jaar 1 van het postgraduaat er al op.

2014-06-17 13.06.59-2

Of toch voor even… De opleiding gaf me tot nu toe de kans om binnen te dringen in enkele interessante omgevingen. Zo zette ik bijvoorbeeld de zomer in met een bezoek aan de mensen van de opleiding Vroedkunde op Artevelde.

Eerder dit jaar had ik deelgenomen aan een brainstorm voor een spelconcept rond kansarmoede bij vrouwen in de perinatale periode. Laat ons zeggen dat ik reeds een beetje onderlegd was in spelconcepten en in een thema als kansarmoede. Maar dat de ‘perinatale periode’ mij tot nu toe vreemd was. Ik ben de dames van de werkgroep dan ook zeer blij voor hun geduld met een onwetende man als ik. En ben ik na de speltest overtuigd dat dit zeker goed komt.

Ook kon ik dankzij een van mijn collega-studenten het stuk vraagverduidelijking nog eens inoefenen bij een aantal van zijn collega’s op Artevelde. Er moest gebrainstormd worden over een vak, maar wat de concrete vraag juist was, daar hadden we collectief het raden naar. Het is te zeggen… In de briefing vooraf leek dit duidelijker dan het was. Dus na een korte herformulering zou ik mijn toolbox opentrekken en al klimmend en zwevend naar een idee of 300 toewerken op een uur of 2. In realiteit bleek echter dat er meer vragen dan eensgezindheid was, terwijl iedereen toch naar hetzelfde op zoek was. (kleinen-)Deels à l’improviste en (groten-)deels dankzij het boek van Koen De Vos, hebben de docenten nu een concrete vraag of drie en een volgorde qua prioriteiten om zelf mee aan de slag te gaan. En er is goesting en ambitie. Meer zelfs dan aan het begin van de sessie durf ik zeggen. Daarbij had ik vraagverduidelijking nog niet echt geoefend. Dus ook dit was een fijne kans. Waarvoor dank Joris!

Om in het thema à l’improviste te blijven… Altijd fijn wanneer een externe facilitator vraagt of je even wil inspringen om een brainstormpje te faciliteren. Gelukkig zijn er dan apps met tools ter inspiratie. Ideaal als opwarmer voor de eerste les en het komende jaar, waarin we een veranderingsproces in een organisatie zullen mogen begeleiden… Spannend 🙂

Zei er daar iemand pinguïns?

Advertisements

Van NIEX naar MIEX – eerste stappen in procesbegeleiding

Hell, there are no rules here — we’re trying to accomplish something. – Thomas Edison

Ik had eens op een team laten vallen dat ik vanuit het post-graduaat Creativiteit en Innovatie een aantal brainstorms zou moeten faciliteren om ervaring op te doen. Daar gingen de collega’s van MIEX gretig op in. MIEX is een beweging die zich momenteel in de kiemfase bevindt en duidelijk alle grondstoffen en voedingsbodems bezit om snel open te bloeien tot een sterke beweging. Maar vooral nog alle richtingen uitkan.

De coördinator van MIEX gaf me twee beginvragen:
– Werk missie en visie uit
– Bedenk acties voor MIEX

De tweede vraag leende zich perfect voor een brainstorm. De eerste vraag vroeg wat meer werk en dus zette ik samen met de coördinator een proces uit gebaseerd op twee modellen, namelijk de piramide van Dilts en Bateson:

En de toolbox beleidsplanning van Socius.

Echter eerst moest NIEX nog MIEX worden en wat meer body krijgen. De eerste vraag riep niet meteen om nieuwe ideeën, eerder om een In een eerste overleg probeerde ik samen met mijn collega de vraag scherper te krijgen.

Waar zij vooral mee zat, was dat om als beweging erkend te worden, er eerst een beleidsplan geschreven moest worden. Het vormgeven van dit beleidsplan zou dan ook de rode draad kunnen worden doorheen het ontwikkelen van de nieuwe organisatie MIEX. Elke beweging heeft immers nood aan een Visie, Identiteit en Missie.

Vanuit de organisatie werd een team van geïnteresseerde, bekwame, betrokken, bevoegde en bereide personen samengesteld om hieraan mee te werken. Wat een eerste leerkans blijkt, is hier toch te streven naar meer diversiteit (en eventueel wat externen – moeilijk naar veiligheid in het prille begin merkte ik, maar best zo snel mogelijk) binnen het team.

Bij de intake kwamen mijn collega en ik erop uit dat er vooral in eerste instantie vraag was naar een gefaciliteerde uitwisseling. Iets anders dus dan de gewone brainstorms waarin we getraind worden binnen het Postgraduaat. Veel nadruk kwam daardoor in de opbouw te liggen op de inleiding.

Aangezien het om een lopend proces gaat (ondertussen een paar maanden al) is er veel aandacht gegaan naar het waarom en hoe van het proces. Alle teamleden kregen ruimte om hun motivatie en verwachtingen toe te lichten. We gingen ook dieper in op de nood aan visie en missie (en het verschil daartussen). En nadat mijn collega de focus had toegelicht, dan pas gingen we echt gezamenlijk aan de slag.

Tussen planning en uitvoering ligt natuurlijk nog een wereld van verschil. De focus zou liggen op Missie en Visie, Identiteit en Waarden.
Voorzien was:
– Inleiding (verhaaltje)
– Toelichting
– Spelregels
– Free Writing (purge)
– Storyboard (verbeeld je de toekomst)
– Luchtig gesprek (buiten per twee)
– What x thinks I do (stakeholderanalyse)
– Building Blocks (show me your values post up)
– Elevator Pitch (om alles samen te vatten)

Het inleidende verhaal gaat als volgt en komt uit Socius’ Toolbox Beleidsplanning:

Drie bouwvakkers zijn aan het werk op een werf. Een reiziger komt voorbij en vraagt: “Wat zijn jullie aan het doen?”
De eerste antwoordt verveeld: “Ik ben stenen aan het kappen, zie je dat niet?”
De reiziger loopt verder en vraag aan een tweede bouwvakker, die wat harder lijkt te werken: “Wat ben je aan het doen?”. Hij antwoordt: “Ik kap deze steen in vorm zodat hij kan gebruikt worden om een muur te bouwen.”
Ten slotte komt de reiziger bij een derde bouwvakker, die intensief en met veel zorg en precisie aan een steen staat te kappen. Hij vraagt “Wat doe je?” De man antwoordt: “Ik ben een kathedraal aan het bouwen.”
(Naar Vilma Cobos, Business Consultant, El Salvador).

Daarop volgde de toelichting van het waarom van Visie en Missie voor een startende beweging zoals MIEX.

Loesje_toekomst-met-veel-visie

Voor we begonnen met de purge op basis van free writing, lichtte ik nog even de spelregels voor een creatieve sessie toe. In dit geval voor uitstel van oordeel en je laten inspireren door anderen. Bij de free writing kregen de deelnemers de opdracht om 5 minuten onafgebroken op te schrijven wat de vraag: “wat is de centrale bestaansreden van MIEX?” bij hen opriep.
Ieder kreeg de kans om zijn of haar verhaal te delen, en de uitnodiging om zaken op te schrijven die je aanspraken in het verhaal van de anderen. Of omdat ze reeds bij jezelf naar boven gekomen waren tijdens de oefening, of omdat ze nu inspireerden. Hierin zat mijn eerste leerpunt van de dag. Dit duurt langer dan je denkt. Daarom sprong ik ineens naar ‘building blocks’. En maakten we een selectie en groepering van wat er onder Missie, Visie en Waarden viel.
Identiteit bleef deze sessie buiten beschouwing en ook al had ik mijn planning niet kunnen afwerken, toch was aan de vraag van de opdrachtgever (een gefaciliteerde uitwisseling) voldaan.

Twee verdiepingspunten voor mezelf na deze sessie zijn tempo en focus bewaken, en uiteraard groeien in het begeleiden van dit soort processen. Misschien hoef ik daarbij ook niet te ambitieus te zijn in mijn planning.
Ik heb ook ervaren hoe moeilijk het is om afstand te bewaren van een thema dat je zelf interessant vindt én goed kent…

In de tweede sessie heb ik het belang van een concrete startvraag geleerd en ook ondervonden hoe moeilijk het kan zijn dit scherp te krijgen met de opdrachtgever.
Om het concreter te maken probeerde ik via een abstractieladder (why?how?) af te dalen en het geheel concreter te maken. Dit bracht echter weinig zoden aan de dijk.

Design the Box

Via een ontwerpuitdaging (ontwerp de doos), kwamen we vervolgens wel tot twee mooie metaforen wat MIEX zou kunnen zijn en hoe dit reflecteerde op de identiteit die ze naar voren willen schuiven. Door uit twee elevator pitches de kernwoorden te halen en samen te brengen, kwamen we tot een iets concretere aanzet. Op naar de volgende stap in het proces. Naar mijn aanvoelen is dit: de straat op en user-insights opdoen!

Over Marshmallow en Values bij Ja!Wadden 2/2

Leef vanuit je verbeelding, niet vanuit je geschiedenis – Stephen R. Covey

Na de uitgebreide schets van onze geschiedenis is het belangrijk om ook die verbeelding te stimuleren.

Ik ben ervan overtuigd dat verbeelding de kern is om leuke zaken te bereiken in het leven, en dit ook binnen Ja!Wadden. Het gaat niet louter om weten ‘wat is’, maar om zoeken en denken in ‘wat kan zijn’ vanuit een positieve focus. Ik verwijs even naar de headline van deze blog:

Imagination is more important than knowledge [for knowledge is limited, whereas imagination encircles the world] – A. Einstein.

Dat zou het vertrekpunt worden voor de vorming… Daarbij zou ik onze animatoren actief (met elkaar) aan de slag laten gaan. Om zo al zeker en vast de ervaring sterker te maken, dan wanneer ik louter een theoretisch kader aan zou bieden. Daarbij hoopte ik zo ook een deel tegemoet te komen aan de vraag rond het teamaspect.

De kracht van ervaringsleren en zich in het standpunt van een ander te moeten verplaatsen, heb ik (zelf) al in het verleden kunnen ondervinden. Rollenspelen vind ik echter vaak niet voldoende. Dus iets wat hen dicht bij zichzelf zou brengen was ook nodig als oefening… De uitdaging hierin zat hem ook in het evenwicht tussen zelf ervaren, en tegelijk breken uit de eigen vooronderstellingen en het eigen referentiekader. Centraal stond: ervaren wat een situatie in de eerste plaats met jezelf doet en je van daaruit in het standpunt van de ander kunnen inleven (in dit geval: het ‘lastige’ kind).

Daarom ging ik te rade bij mijn fantastisch coole vriendin Katrien Sel, orthopedagoge op OOBC De Nieuwe Vaart. Voor wat kritische kanttekeningen en inspiratie. Zij ging zelf enkele jaren geleden mee als monitor en is ervaren in het omgaan (en vooral kalm blijven) in moeilijke situaties tussen kinderen, volwassenen en de twee samen.
Check ook zeker haar boek: De Pauzeknop (LannooCampus) over Time-Out project De Kruiskenshoeve in Sint-Laureins. Inclusief prachtig dankwoord.

Tot slot wou ik ook nagaan hoe het zat binnen de ploeg met een aantal waarden en normen. Hiervoor vond ik inspiratie in mijn favoriete werkvormenboek van Dave Gray, Sunni Brown en James Macanufo: Gamestorming, Spellen voor vernieuwers en veranderaars. Zonder aandelen te hebben wil ook zeker iedereen aanraden een kijkje te nemen op hun hun website en app.

Dan de opbouw van de vorming. Als je met een groep van 15 personen op weekend bent, dan biedt dit al kansen om vroeger op de dag met de vorming te beginnen, zonder dat mensen er erg in hebben. Dit is ook wel nodig. Gedurende de voormiddag vertelde ik aan een aantal mensen exact hetzelfde verhaal en vroeg hen later om dit na te vertellen. De verschillen die op de navertellingen zaten gingen van erg klein tot enorm. Later zou ik hier nog op terugkomen.

Om de namiddag te starten had ik 3 tafels klaargezet met telkens 4 stoelen errond.
Enkele flappen aan de muur. Een kant om te noteren, een andere om de ‘score’ bij te houden. Zeker bij de eerste opdracht zou ik wat op het competitiegevoel spelen.
De deelnemers namen plaats aan de tafels en verdeelden zich zo spontaan in 3 groepen. Dan vroeg ik hen onder de stoel te kijken, waarna ze op basis van de speelkaarten die eronder hingen herverdeeld werden. De eerste opdracht die ze kregen was de Marshmallow Challenge.

Deze uitdaging wordt veel in bedrijfscontexten toegepast, om teams op een eenvoudige manier zaken te leren en doen ervaren rond samenwerken, communiceren, creativiteit en iteratief, experimenterend te werken. Op 18 minuten moet een team van 4 personen een zo hoog mogelijke toren bouwen bestaand uit 20 ongekookte spaghettis, 1 meter plakband, 1 meter touw en een marshmallow (komt aan de top). Ik wou hiermee het belang van veiligheid en vertrouwen in een groep belichten, maar ik was mijn ‘mol’-kaartjes vergeten. Voorbereiding, voorbereiding, voorbereiding, …

Na een kort reflectiemoment waarbij vooral zaken als ‘leiden en volgen’, impliciete rolverdelingen en aandacht voor elkaar aan bod kwamen, gingen we over op een aantal rollenspelen met focus op beleving en inleving in het ‘lastige kind’ en de ‘lastige animator’. Tijd om te doen wat we anders op kamp ook vaak doen, buiten spelen!

Nu, ik geloof in se niet in lastige kinderen, wel in lastige situaties. Opmerkelijk is ook dat animatoren dit erkennen, maar sneller als het tussen peers is. ALs in relatie tot de kinderen is speelt er nog steeds een gevoel, dat kinderen vanzelfsprekend respect voor elkaar en voor animatoren hebben. Dit kwam spontaan naar voren uit de nabesprekingen van de rollenspelen.
Enkele deelnemers kregen een korte briefing hoe zich in te leven in de rol van animator of kind. De focus in de nabespreking lag, in tegenstelling tot anders, niet in de eerste plaats op hoe iemand de situatie wel of niet had aangepakt. De focus lag steeds eerst op de beleving van het ‘lastige’ kind of de ‘lastige’ animator. Telkens was er een reden voor zijn of haar gedrag. En door in te zoomen op wat het met je doet om in bepaalde situaties te komen, kwam de groep tot zeer sterke reflecties.

Een ander interessant gegeven was dat wanneer tijdens een van de rollenspelen (gebaseerd op 3 Leiderschapsstijlen, met dank aan Uit de Marge), spontaan bij de animatoren naar boven kwam dat ze een leiderschapsstijl opgelegd kregen die totaal niet bij hen paste. Dit had ik nooit kunnen plannen, want het spontane gegeven van 3 personen die zich vrijwillig opgeven en dan nog eens gedekt een rol toegeschoven krijgen had ik niet voorzien. Ik was dus aangenaam verrast door deze kans om het over diversiteit in teams te kunnen hebben, persoonlijke leiderschapsstijlen en over het belang van elkaars over sterktes en zwaktes te kennen, om hiermee aan de slag te kunnen. Dat dit dan nog eens vanuit de beleving van de deelnemers zelf vertrok, maakte het des te sterker.

Terug naar binnen dan. Paarsgewijs mochten de een van de animatoren de andere ondervragen over zijn of haar ontbijt. Daarna werd dit plenair besproken.
“En vertel eens?”
– “Euhm, ja ze heeft dus vanochtend ontbeten… Het was lekker… Ze heeft… cornflakes gegeten.”
“Okee, merci. Nog vragen?”
Geen vragen, enkel een opmerking van de partner: “Ik vond het eigenlijk niet lekker, want voelde me niet zo goed. Ik heb ook geen cornflakes gegeten…”

Een gesprek rond het belang van luisteren en samen een verhaal creëren volgde hierop. We gingen dieper in op lastige situaties op kamp, waarbij het belang van communicatie erg benadrukt werd door de groep. Ik gaf hen de opdracht te wisselen en nu proberen een tijdslijn op te stellen van start van het ontbijt tot einde. Alsof het een film is die je voor je ziet. Het tweede verhaal over het ontbijt was gedetailleerder en correcter. De transfer naar moeilijke situaties maken verliep vlotter dan gedacht. Vanuit mijn opleiding ben ikzelf ook lichtelijk vertrouwd met LSCI, iets waar Katrien me ook van aanraadde dit nog eens na te lijken.

Op de flap zette ik kort even een conflictopbouw uit. Allereerst gingen we in op hoe het belangrijk is van aandachtig te zijn voor zaken die kunnen opbouwen tot een uitbarsting, en hoe daar aandacht aan besteden al werk kan besparen later. De groep kwam ook met voorbeelden hoe de context, omgeving, het moment van de dag, … daar allemaal toe kan bijdragen. Dit plaatste de lastige persoon al in een ruimer geheel. Vervolgens gingen we nog verder in op hoe de tijdslijn dan in te zetten, indien er wel een conflict ontstaan is, en hoe daar positief mee aan de slag te gaan op kamp. Zonder er een opvoedingskamp van te maken (in tegendeel zelfs).

Voor dat laatste vond ik het nog belangrijk om met de groep aan de slag te gaan rond wat voor hen centrale waarden zijn binnen onze vereniging en kampen. Dus na een hele namiddag al het perspectief van de andere ingenomen te hebben, mochten ze nu eerst in hun groepje aan de slag rond wat voor hen centraal staat en essentieel is in hun droomkamp. Via de methodiek van ‘show me your values‘, een ideale tool om aan het begin van een samenwerking of overleg de kaarten alvast wat meer open op tafel te krijgen.
Dit werd plenair gedeeld en op flap gebracht. Na afloop werd nog eens afgetoetst of iedereen zich kon vinden in wat er centraal stond (hetzelfde werd gedaan bij hoofdleiding en bestuursleden die op dat moment niet aanwezig waren). Dit voorlopig resultaat vormt het startpunt voor ons Visie en Missie-overleg komende zaterdag:

Untitled-2

Afsluiten deden we met een pannenkoek en een tweede poging van de Marshmallow Challenge:
2014-03-15 17.31.38-1

2014-03-15 17.31.33

2014-03-15 17.31.25

Die Maandagochtend bij Garage Konekt

Dream Big

It always seems impossible until it’s done.
– Nelson Mandela

Soms is het nodig om groots te dromen. Visie heet dat dan. Als je naar de foto hierboven kijkt denk je waarschijnlijk meteen: “dakantonie!?…” (spreek uit: onmogelijk!?) Uitroeptekens en vraagtekens zijn toe te voegen naar mate de eigen staat van verontwaardiging of verwondering. Voor wie wat verder durft kijken zal het echter meteen duidelijk zijn, en al snel wordt besloten: photoshop (of een gevorderde paint-gebruiker). Uitgangspunt is echter dat verbeelding belangrijker is dan kennis, dus ik daag de gewaardeerde lezer uit zijn of haar verbeelding te gebruiken en te bedenken wat er nog aan de hand kan zijn.

Verbeelding is naar mijn bescheiden mening immers een van die zaken die de mens uniek maakt, dat we ons zaken kunnen voorstellen, niet zoals ze zijn, maar zoals ze zouden kunnen zijn. Ook al gaan we tegen alle logica in. Een mooi voorbeeld van enkele projecten waar verbeelding zeker mee aan de basis lag is te vinden op 7ideas.net. Marc Heleven verzamelde in een slideshow 15 projecten die (aan het begin misschien) onmogelijk leken. Ook fijn om Theo Jansen zijn indrukwekkende Strandbeest terug te zien. Doet me eraan denken dat ik een mini in huis moet halen.

Nu wat heeft dit alles te maken met Garages en maandagochtenden bij Konekt? Wel als je ‘s Ochtends toekomt op je werk en je ziet dit:
2014-05-12 08.58.04

Op de achtergrond, nuja, eerder voorgrond, weerklinkt luide tuningmuziek en overal liggen autovelgen, afgerukte portieren, batterijen, een krik, iets dat moet doorgaan voor een joint de culasse (‘koppakking’ voor de taalpuriteinen), en de baas vind je zoals in elke goede garage achterin:
2014-05-12 08.59.32

Wat staat er vandaag op de werklijst? Missie en visie van Garage Konekt.
Roger en Ruddy begeleiden ons doorheen het proces. Maken er voor de duidelijkheid een tekeningetje bij en schenken, voor de gezelligheid, wat afgedraaide motorolie in het rond.

Starten doen we met een overzicht van het voorbije jaar. Wat is er nu allemaal gebeurd sinds het ontstaan van Konekt en VONX.
Ik had gisteren nog het genoegen om ‘Konekt’ nog eens uit te leggen aan een niet-ingewijde. KONEKT – VONX – PLatoform-K – LetsCo! – MIEX – Konekted Services, … Gelukig hebben we daarvoor een animatiefilmpje:

Het was dus een goede voorbereiding om dit overzicht nog eens te overlopen op maandag en daarbij om van alle medewerkers nog eens input te vragen wat we allemaal al bereikt hadden het afgelopen jaar. Dit bleek heel wat. Wat meteen voor een positieve groepsdynamiek zorgde.

Vervolgens gingen we per twee aan de slag met onze individuele keuring. 7 onderdelen van de wagen werden nagekeken bij ieder persoon. Eén vertelde, de ander nam verslag.
Wat geeft je een comfortabel gevoel in de Konektzetel? Wat laadt jouw batterij op? Waar kijk je naar uit over de motorkap? Maar evengoed: neem de zuurtegraadmeter en waar krijg je het zuur van? Wat heb je gemist in de achteruitkijkspiegel het voorbije jaar? En waar zou je meer ondersteuning of opkrikking kunnen gebruiken? Ook die zaken werden niet vergeten. Tot slot kwam nog ieders joint de culasse, of wat was het nu ook weer… En hoe anderen daar rekening mee kunnen houden.

Allemaal in good fun, zo uitwisselen over persoonlijke zaken, gebruik makend van metaforen, maar dan toch een spannend momentje: plenaire uitwisseling.
Juist door de metafoor en de sfeer die van de ochtend af al opgebouwd was ging dit uitermate vlot, was het relatief veilig om te delen en werden er zaken gezegd die anders redelijk zwaar zouden kunnen liggen.

Na de pistolet over de middag reden we weg van het persoonlijk aspect en gingen we naar organisatieniveau kijken. Ieder individueel maakte een oplijsting van ‘AS IS’ behouden, ‘AS IS’ bannen en ‘TO BE’ bereiken. Waarna deze in groepjes samengevat werden en opnieuw plenair teruggekoppeld. Tenminste na eens goed met een moersleutel op de ‘te bannen’ puntjes geklopt te hebben.

Interessant hierbij is dat wat voor sommigen onder behouden valt, voor anderen een blijvend werkpunt is, of zelfs nog helemaal te bereiken. Interessant ook om te horen en te zien dat er gedragenheid is (gelukkig maar) en dat voor iedereen de zaken erg herkenbaar zijn. Iets wat opnieuw voor een erg positieve vibe zorgde. Ikzelf heb erg veel geleerd uit de dag rond procesbegeleiding, sfeer creëren, en ook organisatieontwikkeling. Met dank aan Roger en Ruddy daarvoor trouwens.

Als laatste voor het afsluitend pintje werd ons gevraagd om nog even rond een flap na te denken rond de typische beleidsplanningsvragen naar Visie, Missie, Waarden en Identiteit. U waarschijnlijk ook gekend uit de piramide met logische niveaus van onze goede vrienden Dilts en Bateson:
Logische niveaus van Dilts en Bateson
Vier groepjes van ongeveer 5 personen, telkens een minuutje of vijf, met voorzitter en secretaris om dit proces te stroomlijnen. De groepjes wisselden ook telkens tussen de flappen door.

Om nog kort te evalueren, ontbrak het ons aan applausmeter. Daarom allemaal het busje in, om de wiebelmeter in gang te zetten. Zoals we dag begonnen waren met de autospeakers volledig open, strakke beats knallend.

Naast een inhoudelijk sterke dag en mooie ‘oogst’ voor Roger en Ruddy, was het proces ook zeer interessant om te volgen. Een goede inkleding en sfeeropbouw, alsook logische en goede afwisseling tussen individueel, in duo en in groep uitwisselen. Telkens met ook terugkoppeling. Bij het Behouden-Bannen-Bereiken merkte ik nog groot verschil in de samenvattingen door de groepen. Waar de ene zeer goed geïntegreerd had wat er op de individuele briefjes stond, had de andere eerder geturfd hoeveel iets terugkwam en de derde groep was van soms erg concrete zaken, iets te abstract gegaan en had wat inhoud verloren. Dit abstracte werd wel opgevangen door nadien nog concreet aan de slag te gaan met de vragen uit de piramide van Dilts. Dus ook hier goede afwisseling tussen algemeen, abstract en concreet. Iets wat ik persoonlijk nog steeds een moeilijk evenwicht vind bij het werken rond missie en visie.

Een interessante dag dus, de kracht van humor en verbeelding binnen een serieus proces werd hiermee voor mij nog maar eens bevestigd. Zo komt dat onmogelijke, namelijk een organisatie als Konekt stroomlijnen (met – momenteel – VONX, Platform-K, MIEX, LetsCo! en Konekted Services) weer wat dichterbij.
Ik dank nogmaals mijn twee coördinatoren voor dit uit te werken. Nadat de garage wat opgekuist was, konden we allen weer geïnspireerd naar huis rijden:
Musclecar

Teaser of things to come:
2014-05-13 12.36.51

CreativityClass 2014. Eigen inzending

Een uitdaging van FlandersDC kan altijd tellen… Vorige week heeft het mij enkele uren gekost om me door een hoop persoonlijkheidstesten te worstelen. Ik kreeg begin deze maand immers het fijne nieuws dat ik geselecteerd was voor de selectiedag op 1 maart in Brussel om een jury te overtuigen dat ik bij de 24 deelnemers aan de CreativityClass 2014 thuishoor (help). De vraag is dan om in 3 minuten te pitchen waar ik zelf over 20 jaar wil staan. De planner in mij (een zeer klein en vaak genegeerd stemmetje) is volledig in overdrive… En de gangmaker in mezelf heeft zowat alle deuren al platgelopen.

Soit, hoe is me deze eer te beurt gevallen? Dankzij onderstaande inzending. Even wat achtergrond. Er werd ons gevraagd een creatief antwoord/creatieve oplossing uit te werken (conceptueel was voldoende) op een van de drie onderstaande ‘wat als?’-vragen:
– Wat als iedereen zelfstandige was?
– Wat als werkgevers niet meer naar je CV zouden kijken?
– Wat als je je carrière achterstevoren kon doen?

Omdat ikzelf halvelings in een sollicitatie-state-of-mind zat heb ik me over de 2de uitdaging gebogen. Naar goede gewoonte heb ik het enkele weken voor me uitgeschoven, met mensen in gesprek gegaan (meestal meer over de opdracht zelf, dan over mogelijke oplossingen) en ben ik door enkele stapels post-its gegaan om tot slot een prezi te maken.
Ik weet niet of hij voor zichzelf spreekt, vragen of opmerking kunnen in de comments.
Sowieso hoop ik dat de aandachtige lezer een aantal HCD, AI en TiA aspecten herkent 🙂

There’s no life before coffee… However in creativity there is… it’s called ‘beer’

Via FastCompany kreeg ik iets wat me meteen aan het verhaal van Michaël Van Damme (uGent, COCD en VIGOR Innovation) deed denken…

Beer of Coffee

OEN

Ik werd vandaag zowaar een oen genoemd!

De aanleiding is een coachingstraject rond inspraak en participatie van personen met een verstandelijke beperking dat ik recent opgestart heb. Boeiend toch wel. Daar kreeg ik van een van de deelnemers de feedback dat door mijn open houding het veel eenvoudiger was om ook open te zijn…

Toen ik vandaag gevraagd werd, vanuit Waarderend Onderzoekende houding, naar wat ik dan juist gedaan had, moest ik het antwoord schuldig blijven… Blijkbaar zit er toch iets in de theorie van Luk De Wulf dat talent iets is wat vooral anderen zien. OEN, Open, Eerlijk en Nieuwsgierig… ‘Rustig’ voegde mijn AI-partner er nog aan toe. ‘EONR’ dus eigenlijk voor de volledigheid.

Wat ik moest toegeven dat ik inderdaad de eerste keer volledig in mijn comfort-zone zit. Nu is de opdracht nog iets te doen de volgende sessies. Iets waarvan de uitkomst nog volledig open is… Spannend, maar ook boeiend. Immers, als de uitkomst al vast zou liggen, dan zou het hele gedoe van trajectbegeleiding eigenlijk overbodig zijn. Gelukkig dus maar 🙂
Maar toch iets waarbij ik voel, dat theorie en praktijk nog ver uit elkaar liggen en dat ik langzaam maar zeker opschuif in mijn stretch.

Comfort Stretch Panic Model

Vandaag trouwens ook voor de eerste keer echt de kans om een aantal postgraduaat-zaken in te zetten. Smaakt naar meer!

Intentie is niets, actie is alles (Carl van de Velde door Dirk De Boe)

Mijn vorige post ging over de gastles van Dirk De Boe. Ondertussen met nieuwe Creashock-website.

Iets wat hij tijdens deze gastles zei, en punt 1 van de 3 zaken die ik zeker meegenomen heb, is door mijn hoofd blijven spoken…

Ik herneem even het verhaal van de kikkers:

Er zitten 3 kikkers aan de rand van de vijver.
Ze besluiten om in het water te springen.
Hoeveel kikkers zitten er nog aan de rand van het water?

Het antwoord op deze vraag kan je aan het eind van deze post vinden.

De moraal van Dirk zijn verhaal (of toch van dit korte stukje – ik wil hem zeker niet tekort doen), is dat als je iets wil ondernemen, je aan intenties niet genoeg hebt. Het probleem met stellingen is uiteraard dat het stellingen zijn: zwart-witte preposities waarbij eigenlijk iedereen weet dat de ruimere werkelijkheid eerder één van 50 tinten grijs is… Ikzelf zal bijvoorbeeld enorm pleiten voor de stelling dat intentie juist héél veel is. Dat stellen dat ‘intentie niets is’ ongelooflijk veel afbreuk doet aan de kracht en de nood van intentie en zelf Jim Carrey aandragen om te beargumenteren dat ‘Intentie alles is’:

Om de spirituele lijn aan te houden waar Jim mee gestart is… Iemand vroeg me ooit waar ik in geloofde (die iemand was een getuige van Jehova op mijn eerste dag in Manchester) en goed opgevoed als ik ben – merci moeke en vake – gaf ik de man een oprecht antwoord. Ik zei hem dat ik in mensen geloof… Even wist hij niet goed wat ermee te doen, maar na een minuutje of vijf waren we het erover eens dat er in mensen enorme krachten schuilen, zowel positieve als negatieve, gevoed van binnen- en van buitenuit.
Voor mij maken intenties zeker deel uit van deze deze interne krachten, en zijn ze dus zeker niet niets… De vraag waar je natuurlijk voor jezelf dan moet uitkomen is wat doe ik ermee en hoe? Iets waar ik voor mezelf, zoals ik in de vorige post al aangaf, nog vaak zoekende in ben. Af en toe misschien zelfs een duwtje in de rug nodig heb.

Ik overweeg… Neen wacht… Ik open bij deze een vacature voor een in-de-rug-duwer:

Jouw functie

– Ondersteunen om intenties in acties om te zetten
– Inspireren, uitdagen, en patronen doorbreken (zowel de uwe als de mijne)
– Grenzen verleggen en horizons verruimen
– Sprankelen en spelen
– Pingpongen en gedachten structureren
Verder takenpakket is uit te werken in overleg

Jouw Profiel

– Je bent echt en authentiek
– Je kan overweg met ambiguïteit en durft je oordeel uitstellen
– Je durft doorgaan waar anderen en ikzelf zouden stoppen
– Je staat open voor anderen en hun opvattingen en wil hierover in dialoog gaan
– …

Klinkt enorm veel als mijn eigen sollicitatie… Vreemd.
Misschien daar ook eens iets over schrijven 🙂

 

 

 

Antwoord: Er zitten nog steeds 3 kikkers op de rand van de vijver. Het enige wat er tot nu toe gebeurd is, is het nemen van een beslissing. De intentie is er. De actie blijft echter uit…

Don’t feed the bad wolf in 2014

Wat doet een mens zoal als hij wakker is om 4:00 en de wekker pas afloopt om 7?

Je probeert eerst nog een uur in slaap te raken en besluit dan maar op te staan… Computer aan, iTunes opstarten, mail en sociale media bekijken.

Toevallig kwam ik volgende afbeelding tegen:

Don’t feed the bad wolf

 

Voor zij die het misschien kennen, dit gaat terug naar een oude (vermoedelijk) Cherokee parabel over een jongentje en zijn grootvader:

An old Cherokee is teaching his grandson about life. “A fight is going on inside me”, he said to the boy.

“It’s a terrible fight and it’s between two wolves. One is Evil – he is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.” He continued, “The other is Good – he is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion, and faith. Sometimes, it is hard to live with these two wolves inside me, for both of them try to dominate my spirit.  The same fight is going on inside you – and every other person, too.”

The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather, “Which wolf will win?”

The old Cherokee smiled, and simply replied, “The one you feed.”

Stripversie (voor de meer visueel ingestelde mensen onder ons)

 

Er zijn een aantal zaken die me hierbij door het hoofd gaan.

  • Het eerste zijn een aantal zaken die me de laatste maanden bezighouden in mijn privé. De quarter-life crisis zeg maar 🙂
  • Een tweede is een recente keynote van Arnoud Raskin op het Edushock Leerfestival over hoe een positieve ingesteldheid aan de basis ligt van een denken in krachten en kansen. Zoek hem zeker op op Youtube, of probeer een lezing live mee te pikken (bijvoorbeeld op het Efect-Congress op 21 maart 2014 te Gent).
  • Een derde is een filmpje dat ik laatst op Youtube zag, getiteld DARE

Dit gaat over ‘head on’ je eigen wolven tegemoed treden. De stap zetten… Wat ik zo geweldig vind aan het filmpje is dat eerste aarzelende stapje. Die kleine onzekerheid.

Ik beschouw mezelf niet als de meest ondernemende persoon. Om van de ideatie- naar de implementatiefase te gaan, vraagt bij mij vaak een goede samenwerker met een kameraad (gelukkig heb ik er zo enkele). Toch probeer ik mezelf af en toe te overtuigen mijn eigen wolven ook onder ogen te zien…

Nu het is weer bijna de tijd van het jaar om voornemen te make. Daarom neem ik mezelf voor om in 2014 de juiste wolven te voeden en andere tegemoet te treden. Een aarzelend stapje terug en misschien eens gebeten worden hoort daar nu eenmaal bij. En voor de rest zien we wel…