Category Archives: Education

Kinderen versus volwassenen

Via de website van Omdenken kwam ik dit mooie promo-filmpje tegen.
Het is wat mij betreft een mooie illustratie van de baseline van deze blog,
en hoe we verbeelding moeten koesteren, zeker bij kinderen en zeker als volwassenen.

Advertisements

Onderwijs in de toekomst


Christy Crutchfield on Pinterest

Enkele weken geleden ontdekte in een project uit 2013-2014 dat me toen jammer genoeg ontgaan is: De school als aantrekkelijke leer- en werkplek in 2030
Kort samengevat komt het erop neer dat men een groep van 10 mensen samengebracht om een design challenge te doorlopen met als onderwerp een vernieuwd concept voor onderwijs in 2030.

Een indrukwekkende internationale samenstelling van de groep, een beproefde Design Lab methode (van het jammerlijk gesloten Helsinki Design Lab, great resources vrij te downloaden op hun website) en 5 dagen tijd.
Bovenstaand concept van een Learning Park is wat dit leer- en designlab naar voren schoof als mogelijk vernieuwend concept. Roots in the community, kruisbestuiving met de bedrijfswereld, gedragen door leerfacilitators, …

Vandaag vond ik volgende tweet van Pedro De Bruyckere over een post op zijn blog:

Lees zeker het origineel, ook als leerkracht, wacht niet tot je in de rol van coach, zorgleerkracht, … komt. Het is een prachtige teksts om op te reflecteren en zelf iets mee te doen. Iets dat ons heel wat kan helpen in onze stappen naar 2030. Of het nu richting leerpark of iets anders is.

TED(x): A Crash Course in Creativity

TED herbergt een schat aan ideeën en inspiratie.

Wat begon als een jaarlijkse bijeenkomst van sprekers die in 18 minuten hun ideeën rond Technologie, Education en/of Design met het publiek konden delen. Ondertussen is er een wereldwijde beweging met TEDx evenementen (evenementen los van de orginele TED georganiseerd). Zo is er TEDxFlanders, TEDxYouth, TEDxGhent, TEDxBrussels, … en ga zo maar door. De bomen door het bos vinden wordt daarmee weer uitdagender. Daarom bedankt aan ACCIO om dit filmpje uit 2012 van TEDxStanford onder de aandacht te brengen:

Wat me hierin vooral aanspreekt is hoe creativiteit onderwezen wordt. Men zegt me wel eens dat het weinig creatief is om een lessenreeks of cursus creativiteit in te richten. What’s in a name natuurlijk. Er is iets van aan, words create worlds, en iets een cursus, course, les of workshop noemen creëert verwachtingen en vooronderstellingen. Daarvan bewust zijn als educreator geeft je een onmiskenbaar voordeel: je kan ze gaan doorbreken.
Het is in de eerste plaats niet hoe je het noemt, maar wat je ermee doet. Bijvoorbeeld de Safari-oefening of de wereldwijde waarde creëren met een vuilnisbak inhoud spreken me erg aan. Het verbaast me ook geenszins dat Dr. Tina Seeling les geeft aan de d.school. Haar context zit alvast mee.

Human Centered Design

I find out what the world needs. Then, I go ahead and invent it. – Thomas Edison

Ik ontdekte Human Centered Design enkele jaren geleden toen ik toevallig op het boek Cecilia’s Keuze stootte. Het boek geeft een overzicht van een aantal cases van ontwerp gebaseerd op basis van gebruikersinzichten.

Sindsdien is mijn bibliotheek rond HCD nog gegroeid en ik heb het in het verleden ook nog niet onder stoelen of banken gestoken dat ik vatbaar ben voor de marketingafdeling van IDEO en de d.school. Een van de laatste leuke samenwerkingen met de universiteit van Berkeley is de Legoscope die 3 van mijn favoriete dingen combineert: Lego, 3D-printers en Microbiologie.

Dit voor mij is maar weer eens het bewijs dat onderwijs dingen kapot kan maken… Ja, ik geef het toe, ik vond als kleine wannabe-uitvinder voor het blote oog onzichtbare organismes supercool. Ik had dan ook snel een microscoop. Eentje met een scherm en al. Een scalpel en een snijmachientje om fijne coupes voor preparaten te maken. Toen ik eindelijk op school achter een ‘echte’ microscoop mocht zitten ging het uiteindelijk om het van buiten leren welke kleuringen er gebruikt werden. Wat er eigenlijk te zien was, was niet zo belangrijk… Anywho, we geraken off-topic.

Voor wie een virtuele crash course wil in Design Thinking raad ik d.gift van de d.school aan. Wie het liever gedoceerd krijgt kan op Youtube terecht.

Maar waar het hier eigenlijk om gaat is dat eerder deze week de finale versie van de Human Centered Design Kit in mijn virtuele brievenbus viel:

Ik had de trial versie al eerder en moet zeggen dat het een schat aan info en tools bevat om aan de slag te gaan met uitdagingen, vragen, moeilijkheden waarbij de persoon centraal staat… Het is te zeggen, waarbij de oplossing voor de uitdaging bruikbaar moet zijn voor de persoon.

De toolkit is rijk aan voorbeelden uit (voor mij) verre landen zoals Ethiopië, Zambia, Rwanda, Cambodja, Vietnam en de VS. Telkens onderbouwd waarom je iets doet, hoe je het doet en met duidelijke tips voor wie het proces faciliteert. Ik zeg bewust proces, omdat, ook al kan je de tools los van elkaar inzetten en combineren op een manier die aansluit bij de eigen (werk-)situatie, toch zal je bij het doornemen van de toolkit snel inzien waarom het interessant is om een proces te doorlopen.

Kickstarting Creativity 2

Na een zomerslaapje wordt het tijd om deze blog terug wakker te schudden.

Ik eindigde vorig jaar met een cursus Creatief Denken bij Kwadraet. Voor een keertje niet als cursist, maar zelf als cursusgever. Een interessante ervaring waar ik zelf ook veel uit leerde.

2014-06-05 16.44.21

Kwadraet vertrekt vanuit 8 principes van Co-Creatie:

1. Zet je geest open
2. Denk positief en in de toekomst
3. Heb oog voor het geheel
4. Stel je oordeel uit
5. Vraag
6. Bouw verder op elkaars ideeën
7. Waardeer andere standpunten
8. Spreek ook vanuit het hart

Niet verwonderlijk dat een organisatie die zich op co-creatie richt ook bijzonder nauw aansluit bij principes die onmisbaar zijn voor creatief denken.
Een force to fit met principes als ‘uitstel van oordeel’ en ‘meeliften op de ideeën van anderen’ is zelfs niet nodig, want ze komen er letterlijk in terug. Fijne aanvullingen waren dan weer het belang van vragen stellen en vanuit het gevoel durven vertrekken, alsook holistisch kijken.

Interessant ook is dat de vormingen bij Kwadraet sterk vertrekken vanuit de leervragen van de cursisten. Gevolg hiervan is dat er nog last-minute aanpassingen gebeurden tussen de twee sessies door. En ook al hadden we nog heel wat inhoud over, toch gingen de meeste cursisten met een voldaan gevoel naar huis.

Zo bleek uit de evaluatie door de deelnemers:

2014-09-24 21.51.23-2

En onze evaluatie van de deelnemers:

2014-06-12 16.48.08

Ik vond het ook erg interessant om met een ander publiek te werken dan de gewoonlijke Profs* bij Konekt. Geen van de deelnemers kwam uit de zorgsector. Wat voor een ander soort vragen zorgde en mij uitdaagde buiten mijn eigen boxje te gaan.

Een van de leukste momenten voor mij persoonlijk kwam aan het einde van dag 1. Na een hele dag gewerkt te hebben op het doorbreken van denkpatronen en op bewustwording van vooronderstellingen, kansdenken en blik verruimen gaven we de cursisten de Marshmallow Challenge. Een zeer rigide en afgelijnde opdracht. Meteen vlogen tafels in het rond en werden marshmallows aan het plafond gebonden.

2014-06-05 15.47.06

Wanneer we de cursisten wezen op de beperkingen van de opdracht klonk het gefrustreerd: “Jamaar, heel de dag moeten we al buiten de box denken, en nu mogen we niet!?”. Het besef dat je ook binnen je box naar kansen, alternatieven en mogelijkheden kan zoeken en vooral niet tevreden te zijn met het eerste idee, de eerste oplossing… Blijft iets ergs waardevols. Het leunt voor mij erg aan bij een van de aspecten van Creatieve mensen die John Cleese benoemt. De moed en het vertrouwen hebben om door te gaan wanneer het lijkt dat je er al bent. Gisteren nog las ik op LinkedIn een citaat van Jim Yurchenco, design engineer bij IDEO:

Don’t accept done for good. And don’t accept good for excellent.

Een week later stond ik met een andere collega-student bij haar op het werk voor een vorming rond Visual Storytelling (bij Uit de Marge).

Hierbij begaf ik me op boeiend en zeer nieuw terrein, toch zeker wat inhoud betreft. De vraag was om stafmedewerkers in te leiden in een aantal verhaalstructuren die hen zouden kunnen helpen om zowel presentaties te geven, als aan de slag te gaan in intervisiegesprekken. Daarbij zouden we inzetten op het gebruik van het visueel spoor, naast enkel het verbaal spoor. In 2,5 uur zouden we proberen de medewerkers vertrouwd te maken met de structuren en met het gebruik van schetsen. Onze voorbereiding zag er dan ook als volgt uit:

2014-06-10 23.41.54

Deze vorming gaf me al snel goesting om zelf nog verder te verdiepen, omdat ik snel tegen m’n eigen grenzen aanliep bij het vertalen van theorie naar praktijk (waar zo van die praktijkmensen dus durven achter vragen hè). En wie weet is er daar wel kans voor, want ook hier vroegen enkele deelnemers achter een vervolg. Interessant was vooral dat naargelang de functie in de organisatie iedereen er wel een bepaalde manier van bruikbaarheid in zag. Zij het om aan de slag te gaan met mensen in de praktijk, als een persoonlijke reflectietool, als voorbereiding voor een presentatie, of zelfs als tool voor een presentatie zelf.

2014-06-19 16.29.33

Dat beide sessies erg goede feedback kregen ligt in grote mate aan mijn collega-studenten Marjolein en Hannelore. Ik dank hen dan ook voor de kans en de samenwerking. Een manier van werken die perfect aansloot bij mijn cognitief profiel. Het creatief jaar eindigde dan ook officieel met de presentatie van ons portfolio (dit dus) en de verbindingen die we met onze medestudenten gemaakt hadden (zie hierboven). Nog even naar slecht spelende Belgen op het WK gekeken en dan zat jaar 1 van het postgraduaat er al op.

2014-06-17 13.06.59-2

Of toch voor even… De opleiding gaf me tot nu toe de kans om binnen te dringen in enkele interessante omgevingen. Zo zette ik bijvoorbeeld de zomer in met een bezoek aan de mensen van de opleiding Vroedkunde op Artevelde.

Eerder dit jaar had ik deelgenomen aan een brainstorm voor een spelconcept rond kansarmoede bij vrouwen in de perinatale periode. Laat ons zeggen dat ik reeds een beetje onderlegd was in spelconcepten en in een thema als kansarmoede. Maar dat de ‘perinatale periode’ mij tot nu toe vreemd was. Ik ben de dames van de werkgroep dan ook zeer blij voor hun geduld met een onwetende man als ik. En ben ik na de speltest overtuigd dat dit zeker goed komt.

Ook kon ik dankzij een van mijn collega-studenten het stuk vraagverduidelijking nog eens inoefenen bij een aantal van zijn collega’s op Artevelde. Er moest gebrainstormd worden over een vak, maar wat de concrete vraag juist was, daar hadden we collectief het raden naar. Het is te zeggen… In de briefing vooraf leek dit duidelijker dan het was. Dus na een korte herformulering zou ik mijn toolbox opentrekken en al klimmend en zwevend naar een idee of 300 toewerken op een uur of 2. In realiteit bleek echter dat er meer vragen dan eensgezindheid was, terwijl iedereen toch naar hetzelfde op zoek was. (kleinen-)Deels à l’improviste en (groten-)deels dankzij het boek van Koen De Vos, hebben de docenten nu een concrete vraag of drie en een volgorde qua prioriteiten om zelf mee aan de slag te gaan. En er is goesting en ambitie. Meer zelfs dan aan het begin van de sessie durf ik zeggen. Daarbij had ik vraagverduidelijking nog niet echt geoefend. Dus ook dit was een fijne kans. Waarvoor dank Joris!

Om in het thema à l’improviste te blijven… Altijd fijn wanneer een externe facilitator vraagt of je even wil inspringen om een brainstormpje te faciliteren. Gelukkig zijn er dan apps met tools ter inspiratie. Ideaal als opwarmer voor de eerste les en het komende jaar, waarin we een veranderingsproces in een organisatie zullen mogen begeleiden… Spannend 🙂

Zei er daar iemand pinguïns?

Presuming Competence

Met dank aan Stephanie Claus (Creatief Therapeut en helft van Praktijk Mozaïek Uniek) om dit te delen op haar Facebookpagina:

Biklen_presuming Competence

Een geweldige uitspraak van een van mijn grote leermeesters. En iets waar ik in het werken met mensen (zowel de grote als de kleine) altijd naar probeer te streven.

Over Marshmallow en Values bij Ja!Wadden 2/2

Leef vanuit je verbeelding, niet vanuit je geschiedenis – Stephen R. Covey

Na de uitgebreide schets van onze geschiedenis is het belangrijk om ook die verbeelding te stimuleren.

Ik ben ervan overtuigd dat verbeelding de kern is om leuke zaken te bereiken in het leven, en dit ook binnen Ja!Wadden. Het gaat niet louter om weten ‘wat is’, maar om zoeken en denken in ‘wat kan zijn’ vanuit een positieve focus. Ik verwijs even naar de headline van deze blog:

Imagination is more important than knowledge [for knowledge is limited, whereas imagination encircles the world] – A. Einstein.

Dat zou het vertrekpunt worden voor de vorming… Daarbij zou ik onze animatoren actief (met elkaar) aan de slag laten gaan. Om zo al zeker en vast de ervaring sterker te maken, dan wanneer ik louter een theoretisch kader aan zou bieden. Daarbij hoopte ik zo ook een deel tegemoet te komen aan de vraag rond het teamaspect.

De kracht van ervaringsleren en zich in het standpunt van een ander te moeten verplaatsen, heb ik (zelf) al in het verleden kunnen ondervinden. Rollenspelen vind ik echter vaak niet voldoende. Dus iets wat hen dicht bij zichzelf zou brengen was ook nodig als oefening… De uitdaging hierin zat hem ook in het evenwicht tussen zelf ervaren, en tegelijk breken uit de eigen vooronderstellingen en het eigen referentiekader. Centraal stond: ervaren wat een situatie in de eerste plaats met jezelf doet en je van daaruit in het standpunt van de ander kunnen inleven (in dit geval: het ‘lastige’ kind).

Daarom ging ik te rade bij mijn fantastisch coole vriendin Katrien Sel, orthopedagoge op OOBC De Nieuwe Vaart. Voor wat kritische kanttekeningen en inspiratie. Zij ging zelf enkele jaren geleden mee als monitor en is ervaren in het omgaan (en vooral kalm blijven) in moeilijke situaties tussen kinderen, volwassenen en de twee samen.
Check ook zeker haar boek: De Pauzeknop (LannooCampus) over Time-Out project De Kruiskenshoeve in Sint-Laureins. Inclusief prachtig dankwoord.

Tot slot wou ik ook nagaan hoe het zat binnen de ploeg met een aantal waarden en normen. Hiervoor vond ik inspiratie in mijn favoriete werkvormenboek van Dave Gray, Sunni Brown en James Macanufo: Gamestorming, Spellen voor vernieuwers en veranderaars. Zonder aandelen te hebben wil ook zeker iedereen aanraden een kijkje te nemen op hun hun website en app.

Dan de opbouw van de vorming. Als je met een groep van 15 personen op weekend bent, dan biedt dit al kansen om vroeger op de dag met de vorming te beginnen, zonder dat mensen er erg in hebben. Dit is ook wel nodig. Gedurende de voormiddag vertelde ik aan een aantal mensen exact hetzelfde verhaal en vroeg hen later om dit na te vertellen. De verschillen die op de navertellingen zaten gingen van erg klein tot enorm. Later zou ik hier nog op terugkomen.

Om de namiddag te starten had ik 3 tafels klaargezet met telkens 4 stoelen errond.
Enkele flappen aan de muur. Een kant om te noteren, een andere om de ‘score’ bij te houden. Zeker bij de eerste opdracht zou ik wat op het competitiegevoel spelen.
De deelnemers namen plaats aan de tafels en verdeelden zich zo spontaan in 3 groepen. Dan vroeg ik hen onder de stoel te kijken, waarna ze op basis van de speelkaarten die eronder hingen herverdeeld werden. De eerste opdracht die ze kregen was de Marshmallow Challenge.

Deze uitdaging wordt veel in bedrijfscontexten toegepast, om teams op een eenvoudige manier zaken te leren en doen ervaren rond samenwerken, communiceren, creativiteit en iteratief, experimenterend te werken. Op 18 minuten moet een team van 4 personen een zo hoog mogelijke toren bouwen bestaand uit 20 ongekookte spaghettis, 1 meter plakband, 1 meter touw en een marshmallow (komt aan de top). Ik wou hiermee het belang van veiligheid en vertrouwen in een groep belichten, maar ik was mijn ‘mol’-kaartjes vergeten. Voorbereiding, voorbereiding, voorbereiding, …

Na een kort reflectiemoment waarbij vooral zaken als ‘leiden en volgen’, impliciete rolverdelingen en aandacht voor elkaar aan bod kwamen, gingen we over op een aantal rollenspelen met focus op beleving en inleving in het ‘lastige kind’ en de ‘lastige animator’. Tijd om te doen wat we anders op kamp ook vaak doen, buiten spelen!

Nu, ik geloof in se niet in lastige kinderen, wel in lastige situaties. Opmerkelijk is ook dat animatoren dit erkennen, maar sneller als het tussen peers is. ALs in relatie tot de kinderen is speelt er nog steeds een gevoel, dat kinderen vanzelfsprekend respect voor elkaar en voor animatoren hebben. Dit kwam spontaan naar voren uit de nabesprekingen van de rollenspelen.
Enkele deelnemers kregen een korte briefing hoe zich in te leven in de rol van animator of kind. De focus in de nabespreking lag, in tegenstelling tot anders, niet in de eerste plaats op hoe iemand de situatie wel of niet had aangepakt. De focus lag steeds eerst op de beleving van het ‘lastige’ kind of de ‘lastige’ animator. Telkens was er een reden voor zijn of haar gedrag. En door in te zoomen op wat het met je doet om in bepaalde situaties te komen, kwam de groep tot zeer sterke reflecties.

Een ander interessant gegeven was dat wanneer tijdens een van de rollenspelen (gebaseerd op 3 Leiderschapsstijlen, met dank aan Uit de Marge), spontaan bij de animatoren naar boven kwam dat ze een leiderschapsstijl opgelegd kregen die totaal niet bij hen paste. Dit had ik nooit kunnen plannen, want het spontane gegeven van 3 personen die zich vrijwillig opgeven en dan nog eens gedekt een rol toegeschoven krijgen had ik niet voorzien. Ik was dus aangenaam verrast door deze kans om het over diversiteit in teams te kunnen hebben, persoonlijke leiderschapsstijlen en over het belang van elkaars over sterktes en zwaktes te kennen, om hiermee aan de slag te kunnen. Dat dit dan nog eens vanuit de beleving van de deelnemers zelf vertrok, maakte het des te sterker.

Terug naar binnen dan. Paarsgewijs mochten de een van de animatoren de andere ondervragen over zijn of haar ontbijt. Daarna werd dit plenair besproken.
“En vertel eens?”
– “Euhm, ja ze heeft dus vanochtend ontbeten… Het was lekker… Ze heeft… cornflakes gegeten.”
“Okee, merci. Nog vragen?”
Geen vragen, enkel een opmerking van de partner: “Ik vond het eigenlijk niet lekker, want voelde me niet zo goed. Ik heb ook geen cornflakes gegeten…”

Een gesprek rond het belang van luisteren en samen een verhaal creëren volgde hierop. We gingen dieper in op lastige situaties op kamp, waarbij het belang van communicatie erg benadrukt werd door de groep. Ik gaf hen de opdracht te wisselen en nu proberen een tijdslijn op te stellen van start van het ontbijt tot einde. Alsof het een film is die je voor je ziet. Het tweede verhaal over het ontbijt was gedetailleerder en correcter. De transfer naar moeilijke situaties maken verliep vlotter dan gedacht. Vanuit mijn opleiding ben ikzelf ook lichtelijk vertrouwd met LSCI, iets waar Katrien me ook van aanraadde dit nog eens na te lijken.

Op de flap zette ik kort even een conflictopbouw uit. Allereerst gingen we in op hoe het belangrijk is van aandachtig te zijn voor zaken die kunnen opbouwen tot een uitbarsting, en hoe daar aandacht aan besteden al werk kan besparen later. De groep kwam ook met voorbeelden hoe de context, omgeving, het moment van de dag, … daar allemaal toe kan bijdragen. Dit plaatste de lastige persoon al in een ruimer geheel. Vervolgens gingen we nog verder in op hoe de tijdslijn dan in te zetten, indien er wel een conflict ontstaan is, en hoe daar positief mee aan de slag te gaan op kamp. Zonder er een opvoedingskamp van te maken (in tegendeel zelfs).

Voor dat laatste vond ik het nog belangrijk om met de groep aan de slag te gaan rond wat voor hen centrale waarden zijn binnen onze vereniging en kampen. Dus na een hele namiddag al het perspectief van de andere ingenomen te hebben, mochten ze nu eerst in hun groepje aan de slag rond wat voor hen centraal staat en essentieel is in hun droomkamp. Via de methodiek van ‘show me your values‘, een ideale tool om aan het begin van een samenwerking of overleg de kaarten alvast wat meer open op tafel te krijgen.
Dit werd plenair gedeeld en op flap gebracht. Na afloop werd nog eens afgetoetst of iedereen zich kon vinden in wat er centraal stond (hetzelfde werd gedaan bij hoofdleiding en bestuursleden die op dat moment niet aanwezig waren). Dit voorlopig resultaat vormt het startpunt voor ons Visie en Missie-overleg komende zaterdag:

Untitled-2

Afsluiten deden we met een pannenkoek en een tweede poging van de Marshmallow Challenge:
2014-03-15 17.31.38-1

2014-03-15 17.31.33

2014-03-15 17.31.25

Leonardo, Donatello, Raphael & …

“The greater danger for most of us lies not in setting our aim too high and falling short; but in setting our aim too low, and achieving our mark.”
― Michelangelo

Hoewel de titel misschien iets anders doet vermoeden, is deze uitspraak niet van een of andere groene jongen met een oranje blinddoek. En toch, cowabunga dudes! In deze post wil ik het kort even hebben over bovenstaande uitspraak en mijn aims voor de komende maanden. Vervolgens, zoals gezegd aan het einde van de vorige post: LEGO Serious Play! Tot slot, EW32 Special Edition GameLab.

Deze blog zag het licht als deel van mijn portfolio voor het Postgraduaat Creativiteit en Innovatie. De beoordeling op het portfolio is deze week binnengekomen. En ik vond enige nederigheid wel op zijn plaats toen ik de feedback las. In enkele korte zinnetjes werd geschetst dat ik het goed gedaan had, en dat er nieuwsgierig vooruit gekeken wordt naar de toekomst.
Die toekomst weer he… Nu, ik heb hier al eerder iets over comfortzones geschreven. Daarom ga ik het mooie tekeningetje niet hernemen, maar ik ga me wel voornemen om vanuit m’n comfortzone (schrijvend achter mijn laptop) toch wat meer op te schuiven richting stretch en wat van die creatieve prikkels ook in de praktijk te brengen. Niet alleen in kansen op het werk, zoals brainstorms voor een nieuwe organisatie begeleiden, maar ook daarbuiten. Ik zal eens kijken wat die parachutesprong kost… En wat ik uit de Creativity Class kan halen (het goede nieuws kwam eerder deze week).

Maar goed, to business: LEGO Serious Play.
Serious Play was vroeger enkel beschikbaar als beschermde (en dure) methodiek voor het faciliteren van team- en organisatieontwikkelingsprocessen, alsook in een gelijkaardige vorm om in te zetten in het onderwijs. De methodiek doet beroep op verbeeldingskracht, metaforen en verhalen. Maar ook op het tastbare en visuele van LEGO-bouwsels. Hiermee wordt individueel begonnen en opgebouwd naar een groeps-bouwwerk met regelmatige intermezzos van groepsdiscussie.

Tijdens onze laatste Postgraduaatles kregen we een inleiding op deze methodiek. Even kreeg de lesgever bijna een hartstilstand toen ze dacht dat ik een blokje met mijn tanden in tweeën wou breken… Een vooronderstelling waar ik zelf even niet goed van was, misschien zelfs nog steeds niet ben. Ik wou gewoon een zakje waarin verse blokjes zaten met mijn tanden. Volgende keer toch maar een mes mee naar de les (benieuwd of de veiligheidsdiensten me dinsdag zullen opwachten na dit statement).

Soit, de sessie begon zeer laagdrempelig met een individuele opdracht, gelijkaardig aan de marshmallow challenge: bouw een zo hoog mogelijke toren (iedereen heeft dezelfde blokjes) en zet bovenaan je minifig. Ik ga er eerlijk in zijn, ik voelde een beetje druk om mijn eer als openlijk LEGO-liefhebber te verdedigen. Dat is me dan ook gelukt, al was het bijzonder nipt. Jammer genoeg ben ik een foto vergeten nemen van mijn toren… En ook van mijn eend (beginopdrachten).

Vervolgens werd ons gevraagd hoe we creatief zijn binnen onze organisatie, met onderstaande als resultaat:
PingPong
In het midden zien jullie 2 collega’s pingpongen. Voorlopig is het nog figuurlijk (in de zin van ideeën en gedachten uitwisselen. Immers: where do good ideas come from?), maar ik heb m’n mini-tafeltennis set al klaargelegd.

Spiegel
Doordat ik nieuw ben op het werk, voel ik mezelf ook een soort van spiegel voor de organisatie en de collega’s. Ik stel (domme) vragen en zaken in vraag, net omdat ik nieuw ben. Kwestie van dit niet af te leren.

Motor
VONX werkt op dit moment wel als motor voor mijn creativiteit en een stimulans voor mijn ondernemerschap. Het is een drijfveer en stuwt me voort, daagt me uit, biedt kansen en verwacht dat ik doorga.

Valkuil
Dat brengt me ineens bij de valkuilen. Zowel bij mezelf als binnen de nieuwe organisatie. Een van de vrijwilligers zei me dat ik in de storm van een fusieproces zou terechtkomen. En er zit wel een zekere vorm van waarheid in. Hoewel het VONX-schip uit stevig houtsoorten gesneden en samengesteld is, zijn er zeker nog klippen, winden, en stromen te trotseren. Daar zit ook voor mij een valkuil. Ik ga daar graag in mee en zie uitdagingen en kansen. Kwestie van mezelf niet voorbij te lopen. Mijn uitdaging is en blijft dus zelfzorg (met als valkuil zelfopoffering).

Een bijkomende vraag was:
“Wat heb je nog nodig om creativiteit in te zetten? Wat zou je nog willen kunnen?
Zowel voor mezelf als voor het schip zijn een aantal bruggen en hefbomen over de valkuilen heen welkom. Of we diepen zo’n kuil uit tot een nieuwe bron:

Hefbomen

Voor mezelf gaat het vooral om een nieuwe bril. Zowel naar mijn uitdaging als mijn valkuil toe. Daar ben ik aan aan het werken en als ik spreek over hoog mikken, dan is dit er zeker eentje.

[ew32] organiseerde een Special Edition Game Lab op donderdag. Dankzij de flexibiliteit bij VONX kon ik wat schuiven in mijn agenda (wat ook goed uitkwam om een aantal zaken in het begin van de week af te werken), en kon ik deelnemen aan deze speciale dag. [ew32] ontwikkelt Serious Urban Games rond maatschappelijk relevante thema’s. Voornamelijk voor, en in co-creatie met, jongeren uit maatschappelijk kwetsbare doelgroepen. Momenteel hebben ze een project lopen met steun van EFS genaamd #WORK. Hiervoor zijn er al verschillende learning en game labs gepasseerd samen met jongeren en consulenten van VDAB. Het werk dat daar reeds gebeurd is, konden wij verder uitdiepen in 4 verschillende workshops waarin we rond verschillende deelaspecten van een Serious Urban Game werkten. #WORK wordt verwacht in 2015, net als het nieuwe project samen met Google Belgium, Stad Brugge en BuSO: Sharing is Caring. Intussen is het natuurlijk nog mogelijk om No Credit, Game Over! nog te boeken voor in het voor- en najaar. Zo kan ik het ook nog eens komen begeleiden 🙂

Coming up next: Murder@KONEKT?

Solliciteren, wie z’n best doet zal het leren…

In januari had ik de eer en het genoegen om tweemaal op gesprek te mogen bij het Centrum Informatieve Spelen.

Enkele jaren geleden waren twee studiecollega’s en ikzelf daar al te gast omdat we genomineerd waren voor de Gouden Dobbelsteen met een educatief spel rond Dis/Ability, Ontwikkelingssamenwerking en de Millennium Development Goals: Malinese Millennium Mundopoly

Malinese Millennium Mundopoly 1.2

Nu zochten ze op het CIS een nieuwe spelontwikkelaar. Van de 140 kandidaten heb ik het tot de laatste 4 gehaald. Ik vraag me eigenlijk af of ze uiteindelijk een geschikt teamlid hebben gevonden, want de selectie was lang en moeilijk.
Nu, ze gaven me voor het eerste gesprek een opdracht om een spelidee rond duurzaamheid uit te werken voor leerlingen uit 2de graag secundair. Hier enkele foto’s van het proces, de originelen zijn jammer genoeg daar achtergebleven:

Verkenning Thema

Verkenning Thema

Verkenning Thema

Verkenning Thema

Verkenning Thema

Verkenning Thema

Brainstorm Duurzaamheid

Brainstorm Duurzaamheid

Verkenning Thema

Verkenning Thema

Verkenning Thema Op een olifant

Verkenning Thema
Op een olifant

Spelopbouw

Spelopbouw

Doelgroep en Spelvormen Brainstorm

Doelgroep en Spelvormen Brainstorm

Workstation halfway

Workstation halfway

Verkenning Doelgroep

Verkenning Doelgroep

Verkenning Doelgroep

Verkenning Doelgroep

Verkenning Doelgroep

Verkenning Doelgroep

Verkenning Doelgroep

Verkenning Doelgroep

Verkenning Spelvormen

Verkenning Spelvormen

Alternatieve Routes

Alternatieve Routes

Workstation Afwerkingsfase

Workstation Afwerkingsfase

Final Storyboard, ready for Pitch

Final Storyboard, ready for Pitch

CreativityClass 2014. Eigen inzending

Een uitdaging van FlandersDC kan altijd tellen… Vorige week heeft het mij enkele uren gekost om me door een hoop persoonlijkheidstesten te worstelen. Ik kreeg begin deze maand immers het fijne nieuws dat ik geselecteerd was voor de selectiedag op 1 maart in Brussel om een jury te overtuigen dat ik bij de 24 deelnemers aan de CreativityClass 2014 thuishoor (help). De vraag is dan om in 3 minuten te pitchen waar ik zelf over 20 jaar wil staan. De planner in mij (een zeer klein en vaak genegeerd stemmetje) is volledig in overdrive… En de gangmaker in mezelf heeft zowat alle deuren al platgelopen.

Soit, hoe is me deze eer te beurt gevallen? Dankzij onderstaande inzending. Even wat achtergrond. Er werd ons gevraagd een creatief antwoord/creatieve oplossing uit te werken (conceptueel was voldoende) op een van de drie onderstaande ‘wat als?’-vragen:
– Wat als iedereen zelfstandige was?
– Wat als werkgevers niet meer naar je CV zouden kijken?
– Wat als je je carrière achterstevoren kon doen?

Omdat ikzelf halvelings in een sollicitatie-state-of-mind zat heb ik me over de 2de uitdaging gebogen. Naar goede gewoonte heb ik het enkele weken voor me uitgeschoven, met mensen in gesprek gegaan (meestal meer over de opdracht zelf, dan over mogelijke oplossingen) en ben ik door enkele stapels post-its gegaan om tot slot een prezi te maken.
Ik weet niet of hij voor zichzelf spreekt, vragen of opmerking kunnen in de comments.
Sowieso hoop ik dat de aandachtige lezer een aantal HCD, AI en TiA aspecten herkent 🙂