Category Archives: Brainfood

Kinderen versus volwassenen

Via de website van Omdenken kwam ik dit mooie promo-filmpje tegen.
Het is wat mij betreft een mooie illustratie van de baseline van deze blog,
en hoe we verbeelding moeten koesteren, zeker bij kinderen en zeker als volwassenen.

Advertisements

20 wijsheden uit kinderboeken die volwassenen nooit mogen vergeten

Via Guy Kawasaki op twitter ontdekte ik volgende blogpost met 20 citaten uit kinderboeken.

Het bijschrift op Holykaw gaat als volgt:

As adults, we spend billions of dollars every year reading more complicated versions of the exact same wisdom dished out in the books we read as children, dressed up by Dr. This or That.

What we could really use is some gentle soul reading us Winnie the Pooh before bed, and maybe a hug or two. […]

Ik haalde (en nog steeds) inderdaad veel inspiratie, energie en kennis uit de boeken die ik vroeger las. De kleine prins, de GVR, de baron van Münchhausen, Calvin & Hobbes, … En nu ben ik doorgegroeid naar verhalen zoals Onze ijsberg smelt!, Wie heeft mijn kaas gepikt?, Somniyum, …

Ik ben ongelooflijk blij dat schrijvers van ‘volwassenenboeken’ nog steeds de kracht van verhalen zien, tegelijkertijd ben ik misschien nog blijer dat ik af en toe de Griezels uit de boekenkast kan nemen, me met een kop koffie in de zetel kan zetten en me daaraan kan laven.

Link naar post op Holykaw

Light Appels?

Wie dit weekend niet in een bos aan de andere kant van de taalgrens zat (ik dus wel), heeft misschien het hele debat in De Standaard kunnen volgen naar aanleiding van de uitspraken van Jo Libeer, gedelegeerd bestuurder van VOKA. Bovenaan het artikel stond volgende:

Dit is een evolutief proces, want de buitenwereld verandert razendsnel. Ook bedrijven hebben daarmee te maken. Zij moeten zichzelf constant in vraag stellen, anders laat de klant of de aandeelhouder hen morgen in de steek. In plaats van alleen op de aandeelhouder (burger, regering, bedrijven) te schieten, kan de sector zichzelf misschien ook enkele strategische vragen stellen. – Jo Libeer, DS 8 oktober

Er staat nog heel wat in het artikel waarbij ik me vragen stel… Maar eerst even dit. De passage deed me denken aan enkele strategische vragen die enkele jaren geleden werden neergeschreven in een masterproef-onderzoek rond de internationale strategie van Theater FroeFroe. Het ‘bedrijf’ van mijn vader.
Daarin besloot de student dat FroeFroe het potentieel had om de Jim Henson van Europa te worden, maar dat het de artistieke leiding net die ambitie ontbrak. Nu, ik heb het soms al moeilijk met mijn relatie met Bumba, dus laat staan dat mijn vader de volgende Kermit of Miss Piggy zou worden…

Hun doel bleef gewoon leuk kinder- en jeugdtheater maken. En de voorbije zomer trokken zo 10 dagen lang telkens 1000 toeschouwers naar de Konijnenweide in Antwerpen om gratis naar Fausto te gaan kijken.

Waar brengt me dit allemaal toe? Het zet me aan het denken over mijn positie als creatief educator (educreator?). De voorbije maanden kwam ik zowel met meer als minder sociaal ondernemers in contact. Daarbij wordt me telkens op het hart gedrukt hoe belangrijk een Business Model wel is en dat ik vooral rekening moet houden met de perceptie van de (toekomstige) ‘klant’. Wat me vooral opviel was telkens een focus op vermarkting en een verwarring tussen perceptie en authenticiteit…

Dat brengt me tot de appel van Josse De Pauw. Vond dit een mooie kritische bedenking bij de huidige tendensen naar de vrije markt en het belang van authenticiteit.

De markt, Heer Libeer, kent u beter dan ik, maar we weten allebei dat een appel tegenwoordig al te vaak niet meer smaakt zoals hij hoort te smaken, maar dat hij er, wonderlijk en wel, een stuk beter uitziet dan vroeger. Dat komt ervan als verleiding de norm is. Als kind werd mij nochtans verteld, dat de wormstekige appels, die onder de boom voor het rapen lagen, de lekkerste waren. Omdat die beestjes, sneller dan wij, weten wat lekker is. De wormen weten intussen beter.

Kijk, Heer Libeer, dat soort onnozelheden vormt een mens. – Josse De Pauw, DS 11 oktober

durf_denken_appel

Om die authenticiteit te bewaken is het eerst en vooral belangrijk om te weten waar je voor staat. In een eerdere post verwees ik al naar Simon Sinek. Momenteel lees ik zijn boek Begin met het Waarom. Niet enkel om mijn communicatie te verbeteren, maar ook vanwege het belang dat ik hecht aan het waarom. Niet enkel je communicatie, maar je hele werking doordrenken met Het Waarom maakt mijns inziens dat mensen zich spontaan aangetrokken voelen tot een ‘onderneming’ zoals bijvoorbeeld FroeFroe vzw.

Als je doordrenkt bent van Het Waarom, dan zal dit ook maken dat wanneer je jezelf kritisch in vraag stelt – wat belangrijk is op elk moment van je bestaan als ondernemer/onderneming – je je authenticiteit niet verliest, en vervalt in enkel perceptie. Daarom is mijn volgende stap als creatief educator niet mij bezinnen over Het Wat, maar over Het Waarom…

Kickstarting Creativity 2

Na een zomerslaapje wordt het tijd om deze blog terug wakker te schudden.

Ik eindigde vorig jaar met een cursus Creatief Denken bij Kwadraet. Voor een keertje niet als cursist, maar zelf als cursusgever. Een interessante ervaring waar ik zelf ook veel uit leerde.

2014-06-05 16.44.21

Kwadraet vertrekt vanuit 8 principes van Co-Creatie:

1. Zet je geest open
2. Denk positief en in de toekomst
3. Heb oog voor het geheel
4. Stel je oordeel uit
5. Vraag
6. Bouw verder op elkaars ideeën
7. Waardeer andere standpunten
8. Spreek ook vanuit het hart

Niet verwonderlijk dat een organisatie die zich op co-creatie richt ook bijzonder nauw aansluit bij principes die onmisbaar zijn voor creatief denken.
Een force to fit met principes als ‘uitstel van oordeel’ en ‘meeliften op de ideeën van anderen’ is zelfs niet nodig, want ze komen er letterlijk in terug. Fijne aanvullingen waren dan weer het belang van vragen stellen en vanuit het gevoel durven vertrekken, alsook holistisch kijken.

Interessant ook is dat de vormingen bij Kwadraet sterk vertrekken vanuit de leervragen van de cursisten. Gevolg hiervan is dat er nog last-minute aanpassingen gebeurden tussen de twee sessies door. En ook al hadden we nog heel wat inhoud over, toch gingen de meeste cursisten met een voldaan gevoel naar huis.

Zo bleek uit de evaluatie door de deelnemers:

2014-09-24 21.51.23-2

En onze evaluatie van de deelnemers:

2014-06-12 16.48.08

Ik vond het ook erg interessant om met een ander publiek te werken dan de gewoonlijke Profs* bij Konekt. Geen van de deelnemers kwam uit de zorgsector. Wat voor een ander soort vragen zorgde en mij uitdaagde buiten mijn eigen boxje te gaan.

Een van de leukste momenten voor mij persoonlijk kwam aan het einde van dag 1. Na een hele dag gewerkt te hebben op het doorbreken van denkpatronen en op bewustwording van vooronderstellingen, kansdenken en blik verruimen gaven we de cursisten de Marshmallow Challenge. Een zeer rigide en afgelijnde opdracht. Meteen vlogen tafels in het rond en werden marshmallows aan het plafond gebonden.

2014-06-05 15.47.06

Wanneer we de cursisten wezen op de beperkingen van de opdracht klonk het gefrustreerd: “Jamaar, heel de dag moeten we al buiten de box denken, en nu mogen we niet!?”. Het besef dat je ook binnen je box naar kansen, alternatieven en mogelijkheden kan zoeken en vooral niet tevreden te zijn met het eerste idee, de eerste oplossing… Blijft iets ergs waardevols. Het leunt voor mij erg aan bij een van de aspecten van Creatieve mensen die John Cleese benoemt. De moed en het vertrouwen hebben om door te gaan wanneer het lijkt dat je er al bent. Gisteren nog las ik op LinkedIn een citaat van Jim Yurchenco, design engineer bij IDEO:

Don’t accept done for good. And don’t accept good for excellent.

Een week later stond ik met een andere collega-student bij haar op het werk voor een vorming rond Visual Storytelling (bij Uit de Marge).

Hierbij begaf ik me op boeiend en zeer nieuw terrein, toch zeker wat inhoud betreft. De vraag was om stafmedewerkers in te leiden in een aantal verhaalstructuren die hen zouden kunnen helpen om zowel presentaties te geven, als aan de slag te gaan in intervisiegesprekken. Daarbij zouden we inzetten op het gebruik van het visueel spoor, naast enkel het verbaal spoor. In 2,5 uur zouden we proberen de medewerkers vertrouwd te maken met de structuren en met het gebruik van schetsen. Onze voorbereiding zag er dan ook als volgt uit:

2014-06-10 23.41.54

Deze vorming gaf me al snel goesting om zelf nog verder te verdiepen, omdat ik snel tegen m’n eigen grenzen aanliep bij het vertalen van theorie naar praktijk (waar zo van die praktijkmensen dus durven achter vragen hè). En wie weet is er daar wel kans voor, want ook hier vroegen enkele deelnemers achter een vervolg. Interessant was vooral dat naargelang de functie in de organisatie iedereen er wel een bepaalde manier van bruikbaarheid in zag. Zij het om aan de slag te gaan met mensen in de praktijk, als een persoonlijke reflectietool, als voorbereiding voor een presentatie, of zelfs als tool voor een presentatie zelf.

2014-06-19 16.29.33

Dat beide sessies erg goede feedback kregen ligt in grote mate aan mijn collega-studenten Marjolein en Hannelore. Ik dank hen dan ook voor de kans en de samenwerking. Een manier van werken die perfect aansloot bij mijn cognitief profiel. Het creatief jaar eindigde dan ook officieel met de presentatie van ons portfolio (dit dus) en de verbindingen die we met onze medestudenten gemaakt hadden (zie hierboven). Nog even naar slecht spelende Belgen op het WK gekeken en dan zat jaar 1 van het postgraduaat er al op.

2014-06-17 13.06.59-2

Of toch voor even… De opleiding gaf me tot nu toe de kans om binnen te dringen in enkele interessante omgevingen. Zo zette ik bijvoorbeeld de zomer in met een bezoek aan de mensen van de opleiding Vroedkunde op Artevelde.

Eerder dit jaar had ik deelgenomen aan een brainstorm voor een spelconcept rond kansarmoede bij vrouwen in de perinatale periode. Laat ons zeggen dat ik reeds een beetje onderlegd was in spelconcepten en in een thema als kansarmoede. Maar dat de ‘perinatale periode’ mij tot nu toe vreemd was. Ik ben de dames van de werkgroep dan ook zeer blij voor hun geduld met een onwetende man als ik. En ben ik na de speltest overtuigd dat dit zeker goed komt.

Ook kon ik dankzij een van mijn collega-studenten het stuk vraagverduidelijking nog eens inoefenen bij een aantal van zijn collega’s op Artevelde. Er moest gebrainstormd worden over een vak, maar wat de concrete vraag juist was, daar hadden we collectief het raden naar. Het is te zeggen… In de briefing vooraf leek dit duidelijker dan het was. Dus na een korte herformulering zou ik mijn toolbox opentrekken en al klimmend en zwevend naar een idee of 300 toewerken op een uur of 2. In realiteit bleek echter dat er meer vragen dan eensgezindheid was, terwijl iedereen toch naar hetzelfde op zoek was. (kleinen-)Deels à l’improviste en (groten-)deels dankzij het boek van Koen De Vos, hebben de docenten nu een concrete vraag of drie en een volgorde qua prioriteiten om zelf mee aan de slag te gaan. En er is goesting en ambitie. Meer zelfs dan aan het begin van de sessie durf ik zeggen. Daarbij had ik vraagverduidelijking nog niet echt geoefend. Dus ook dit was een fijne kans. Waarvoor dank Joris!

Om in het thema à l’improviste te blijven… Altijd fijn wanneer een externe facilitator vraagt of je even wil inspringen om een brainstormpje te faciliteren. Gelukkig zijn er dan apps met tools ter inspiratie. Ideaal als opwarmer voor de eerste les en het komende jaar, waarin we een veranderingsproces in een organisatie zullen mogen begeleiden… Spannend 🙂

Zei er daar iemand pinguïns?

Expeditie Noord-Zuid: survival-tips

Relax: nothing is under control – Jane & Dundee

Onlangs gingen we op teambedanking met het Konekt-team.
In de aanloop daarnaar werden we elke dag uitgedaagd door Expeditieleiders Jane & Dundee om onze survivaltips online te posten in een kort filmpje.
Bij mij ging het vooral om 1% inspiratie en 99% transpiratie:

Another one of those 4am mornings…

Gisteren nog bezig over hoe ik beter sliep de laatste tijd… Tot vanochtend dan.
4u20 Wakker worden van een zoemende mug
4u35 Victorie! Het beest is uitgeschakeld
4u45 Slaap lonkt
4u50 Toch niet…

5u20
Op het nachtkastje ligt Things the Grandchildren Should Know van Mark Oliver Everett (beter gekend als Mr. E van Eels, jammer genoeg volledig uitverkocht in het Rivierenhof). De autobiografie die je elke pagina een stomp in je maag geeft, om je daarna weer op te tillen naar het licht en naarmate je verder leest merk je dat je weer meegesleurd wordt naar dat donker steegje om opnieuw een flinke rechtse te krijgen. Het is als E zijn muziek, prachtig in z’n tragiek.

6u00
Koffie… En de Makey Makey uitproberen. Ongeveer een jaar geleden kwam ik de TED-talk van Jay Silver tegen, waarin hij met bananen, potlood, planten, stromend water en pizza een computer bestuurde.

Ik stuurde het filmpje door naar een (toekomstige) collega. En in september had ik de kans om hem eens uit te testen. Meteen goed voor een record Space Invaders via een sinaasappel en een peer. Eerder deze week ging het erover en ik mocht hem lenen! Als we dan toch wakker zijn, waarom dan niet even met nerdy stuff bezig zijn, nu de rest van de wereld toch nog slaapt.

6u35
Geleidende dingen in de omgeving:
– Muntstuk
– Metalen latje
– Koffielepel
– Plasticine
– Breekmes (slecht idee)
– Muntplantje
– Glas melk
– Gewassen-maar-nog-niet-helemaal-gedroogd haar
– Ananas
– …

Dus een beetje aan het spelen met hoe en wat de Makey Makey allemaal kan. De mogelijkheden lijken eindeloos en toch is het heel toegankelijk voor iemand zoals ik, die het op zich allemaal niet zou kunnen programmeren (in feite is het een voorgeprogrammeerd Arduino board).
Space Invaders High Score ondertussen: 142,943 🙂

Why We Make

Een van de mooiste complimenten op de FlandersDC/Vlerick CreativityClass2014 is en blijft toch wel dat een van de andere deelnemers dacht dat ik een designer was… Of ik mezelf al designer durf noemen weet ik niet… Maar wanneer men mij vraagt, wat zou je doen als geld geen issue was, dan zit er toch altijd iets van ontwerpen en vooral bouwen in mijn antwoord. Constructief bezig zijn (zowel letterlijk als figuurlijk).

Dus wat te doen als je een hele hoop stiften hebt die rondslingeren?
2014-05-29 13.04.26

De eerste, beste feestdag grijp je aan om je nieuw lijmpistool te testen op een stapeltje diskettes (je weet wel die plastieken kaartjes met een met metalen schuivertje die ooit, in een ver verleden toch wel 5 word-documenten van de ene naar de andere computer konden overzetten)… Daarmee maak je dit:
2014-05-29 13.03.45

En dat zorgt voor:
2014-05-29 13.05.56

Nu, ik had de hot glue wat fout ingeschat (stolde iets sneller dan verwacht), dus heb geen foto’s van het proces, enkel van het resultaat. Tjah, al doende leert men.
Maar waarom vind ik een pennenhouder gemaakt uit afval de moeite om over te schrijven?

Ik vind het in de eerste plaats het een ideaal excuus om Adam Savage te citeren en te verwijzen naar zijn toespraak uit 2012 op Maker Faire over het hoe en waarom van te maken en te bouwen. Ik haal er, zoals gezegd, enorm veel voldoening uit om iets te creëren. Zeker uit materiaal dat anders voor de vuilbak zou zijn.

Ik heb er ondertussen ook eentje voor mijn zus gemaakt, wat aansluit bij zijn meest recente keynote bestond over zijn 10 geboden voor makers. Gebod 9 is immers: “maak dingen voor andere mensen” (zie verder voor de volledige lijst en link naar het filmpje). Gewoon wat prutsen en proberen heeft me met dit klein projectje ook veel geleerd over de do’s en don’ts van het werken met een lijmpistool. En once you pop, you can’t stop… Ik zag wat magneetjes liggen en oude scrabbleblokjes die ik normaal voor associatieoefeningen gebruik en hopla:
2014-05-29 13.37.19

Had ik gekund, ik zou alles aan elkaar beginnen lijmen zijn, maar kwam gelukkig op tijd tot het inzicht dat het best wel handig is als bepaalde zaken, voorwerpen en meubels ook nog verplaatsbaar zijn…

Maar ik blijf wel rondkijken, zoeken, proberen, … En laat dat nu een van de eigenschappen zijn die ik ook bij designers zie terugkomen. Het exploreren en iteratief experimenteren om zo een product of dienst te ontwerpen en ontwikkelen. En het is door dit soort dingen dat ik stilletjes aan, meer en meer, hoop mijn droomberoep (van toen ik 4 jaar was) te kunnen uitoefenen, namelijk uitvinder zijn.
Ik ben er ook van overtuigd dat wanneer ik Savage zijn geboden ter harte neem en er mijn eigen draai aan geef, ik er ooit wel kom. Zijn 10 geboden zijn immers niet enkel van toepassing op het maken van een pennenhouder, maar op een manier van leren, van communiceren en van in relatie staan tot andere ‘makers’:

1. Make something. Anything. Weld, carve, cook, sculpt, sew. Make something in the world that wasn’t there before. As humans, there are two things that make us truly unique: the ability to use tools and the need to tell stories. Making things is both. Everything made has a story embedded in it. When you make something, it becomes part of your story. Humans are natural storytellers, and when you make new things, you join in the most ancient and important story of all.

2. Make stuff that improves your life, either mechanically or aesthetically. It doesn’t matter which. Nothing cements a feeling of utility than using something you’ve made in the course of moving through life. Make useless stuff too, because that’s fun and fine, but you’ll cement your satisfaction by improving your surroundings.

3. Don’t wait. You can start now with what’s in front of you. As Goethe [may or may not have] said, “Begin it!”

4. Use a project to learn a skill. I don’t know about you but I need a goal to learn a skill. I can’t deconstruct and just learn welding for welding’s sake. I need to have something that only welding will bring me. Look around and find something you need to build. Something you can’t help but build.

5. ASK. Ask for help. People who make things love to share their ideas and knowledge. Makers love to talk about their work. Any husband or wife of a maker knows this is true. Learn how to work well with others and it will give back to you tenfold. Ask questions. Ask for advice. Ask for feedback.

6. Share your methods and knowledge and don’t make them a secret. Take lots of pictures and make notes. Make noise. You will forget key details unless you do. Recognize that no matter how esoteric the build or the process you’re working on, somebody somewhere is interested in the same thing and will benefit from your experience, no matter how young you are. Nobody has the monopoly on being you. No one can steal that. Don’t keep secrets!

7. Discouragement and failure are intrinsic to the process. Don’t hide from these. Talk about them. They’re not enemies to be avoided, they’re friends, designed to teach your humility. Go easy on yourself. Don’t compare yourself to others; go ahead and be envious of others’ skills, because frequently you can’t not. Use that.

8. Measure carefully. Have some tolerance. You know what tolerance is? If something fits tightly into something–that’s a close tolerance. If something fits loosely, that’s a loose tolerance. Knowing the difference between tight and loose tolerance is perhaps the most important measure of a craftsperson.

9. Make things for other people. Nothing feels better than expanding your making beyond yourself. Make no mistake: you make yourself vulnerable when you give something to someone that you made, but the rewards are incredible.

10. And if I could go back in time and tell my young self anything–any specific thing at all–it would be this: Use more cooling fluid!
Adam Savage, Maker Faire Bay Area 2014 op Tested.Com

Leonardo, Donatello, Raphael & …

“The greater danger for most of us lies not in setting our aim too high and falling short; but in setting our aim too low, and achieving our mark.”
― Michelangelo

Hoewel de titel misschien iets anders doet vermoeden, is deze uitspraak niet van een of andere groene jongen met een oranje blinddoek. En toch, cowabunga dudes! In deze post wil ik het kort even hebben over bovenstaande uitspraak en mijn aims voor de komende maanden. Vervolgens, zoals gezegd aan het einde van de vorige post: LEGO Serious Play! Tot slot, EW32 Special Edition GameLab.

Deze blog zag het licht als deel van mijn portfolio voor het Postgraduaat Creativiteit en Innovatie. De beoordeling op het portfolio is deze week binnengekomen. En ik vond enige nederigheid wel op zijn plaats toen ik de feedback las. In enkele korte zinnetjes werd geschetst dat ik het goed gedaan had, en dat er nieuwsgierig vooruit gekeken wordt naar de toekomst.
Die toekomst weer he… Nu, ik heb hier al eerder iets over comfortzones geschreven. Daarom ga ik het mooie tekeningetje niet hernemen, maar ik ga me wel voornemen om vanuit m’n comfortzone (schrijvend achter mijn laptop) toch wat meer op te schuiven richting stretch en wat van die creatieve prikkels ook in de praktijk te brengen. Niet alleen in kansen op het werk, zoals brainstorms voor een nieuwe organisatie begeleiden, maar ook daarbuiten. Ik zal eens kijken wat die parachutesprong kost… En wat ik uit de Creativity Class kan halen (het goede nieuws kwam eerder deze week).

Maar goed, to business: LEGO Serious Play.
Serious Play was vroeger enkel beschikbaar als beschermde (en dure) methodiek voor het faciliteren van team- en organisatieontwikkelingsprocessen, alsook in een gelijkaardige vorm om in te zetten in het onderwijs. De methodiek doet beroep op verbeeldingskracht, metaforen en verhalen. Maar ook op het tastbare en visuele van LEGO-bouwsels. Hiermee wordt individueel begonnen en opgebouwd naar een groeps-bouwwerk met regelmatige intermezzos van groepsdiscussie.

Tijdens onze laatste Postgraduaatles kregen we een inleiding op deze methodiek. Even kreeg de lesgever bijna een hartstilstand toen ze dacht dat ik een blokje met mijn tanden in tweeën wou breken… Een vooronderstelling waar ik zelf even niet goed van was, misschien zelfs nog steeds niet ben. Ik wou gewoon een zakje waarin verse blokjes zaten met mijn tanden. Volgende keer toch maar een mes mee naar de les (benieuwd of de veiligheidsdiensten me dinsdag zullen opwachten na dit statement).

Soit, de sessie begon zeer laagdrempelig met een individuele opdracht, gelijkaardig aan de marshmallow challenge: bouw een zo hoog mogelijke toren (iedereen heeft dezelfde blokjes) en zet bovenaan je minifig. Ik ga er eerlijk in zijn, ik voelde een beetje druk om mijn eer als openlijk LEGO-liefhebber te verdedigen. Dat is me dan ook gelukt, al was het bijzonder nipt. Jammer genoeg ben ik een foto vergeten nemen van mijn toren… En ook van mijn eend (beginopdrachten).

Vervolgens werd ons gevraagd hoe we creatief zijn binnen onze organisatie, met onderstaande als resultaat:
PingPong
In het midden zien jullie 2 collega’s pingpongen. Voorlopig is het nog figuurlijk (in de zin van ideeën en gedachten uitwisselen. Immers: where do good ideas come from?), maar ik heb m’n mini-tafeltennis set al klaargelegd.

Spiegel
Doordat ik nieuw ben op het werk, voel ik mezelf ook een soort van spiegel voor de organisatie en de collega’s. Ik stel (domme) vragen en zaken in vraag, net omdat ik nieuw ben. Kwestie van dit niet af te leren.

Motor
VONX werkt op dit moment wel als motor voor mijn creativiteit en een stimulans voor mijn ondernemerschap. Het is een drijfveer en stuwt me voort, daagt me uit, biedt kansen en verwacht dat ik doorga.

Valkuil
Dat brengt me ineens bij de valkuilen. Zowel bij mezelf als binnen de nieuwe organisatie. Een van de vrijwilligers zei me dat ik in de storm van een fusieproces zou terechtkomen. En er zit wel een zekere vorm van waarheid in. Hoewel het VONX-schip uit stevig houtsoorten gesneden en samengesteld is, zijn er zeker nog klippen, winden, en stromen te trotseren. Daar zit ook voor mij een valkuil. Ik ga daar graag in mee en zie uitdagingen en kansen. Kwestie van mezelf niet voorbij te lopen. Mijn uitdaging is en blijft dus zelfzorg (met als valkuil zelfopoffering).

Een bijkomende vraag was:
“Wat heb je nog nodig om creativiteit in te zetten? Wat zou je nog willen kunnen?
Zowel voor mezelf als voor het schip zijn een aantal bruggen en hefbomen over de valkuilen heen welkom. Of we diepen zo’n kuil uit tot een nieuwe bron:

Hefbomen

Voor mezelf gaat het vooral om een nieuwe bril. Zowel naar mijn uitdaging als mijn valkuil toe. Daar ben ik aan aan het werken en als ik spreek over hoog mikken, dan is dit er zeker eentje.

[ew32] organiseerde een Special Edition Game Lab op donderdag. Dankzij de flexibiliteit bij VONX kon ik wat schuiven in mijn agenda (wat ook goed uitkwam om een aantal zaken in het begin van de week af te werken), en kon ik deelnemen aan deze speciale dag. [ew32] ontwikkelt Serious Urban Games rond maatschappelijk relevante thema’s. Voornamelijk voor, en in co-creatie met, jongeren uit maatschappelijk kwetsbare doelgroepen. Momenteel hebben ze een project lopen met steun van EFS genaamd #WORK. Hiervoor zijn er al verschillende learning en game labs gepasseerd samen met jongeren en consulenten van VDAB. Het werk dat daar reeds gebeurd is, konden wij verder uitdiepen in 4 verschillende workshops waarin we rond verschillende deelaspecten van een Serious Urban Game werkten. #WORK wordt verwacht in 2015, net als het nieuwe project samen met Google Belgium, Stad Brugge en BuSO: Sharing is Caring. Intussen is het natuurlijk nog mogelijk om No Credit, Game Over! nog te boeken voor in het voor- en najaar. Zo kan ik het ook nog eens komen begeleiden 🙂

Coming up next: Murder@KONEKT?

CreativityClass 2014. Eigen inzending

Een uitdaging van FlandersDC kan altijd tellen… Vorige week heeft het mij enkele uren gekost om me door een hoop persoonlijkheidstesten te worstelen. Ik kreeg begin deze maand immers het fijne nieuws dat ik geselecteerd was voor de selectiedag op 1 maart in Brussel om een jury te overtuigen dat ik bij de 24 deelnemers aan de CreativityClass 2014 thuishoor (help). De vraag is dan om in 3 minuten te pitchen waar ik zelf over 20 jaar wil staan. De planner in mij (een zeer klein en vaak genegeerd stemmetje) is volledig in overdrive… En de gangmaker in mezelf heeft zowat alle deuren al platgelopen.

Soit, hoe is me deze eer te beurt gevallen? Dankzij onderstaande inzending. Even wat achtergrond. Er werd ons gevraagd een creatief antwoord/creatieve oplossing uit te werken (conceptueel was voldoende) op een van de drie onderstaande ‘wat als?’-vragen:
– Wat als iedereen zelfstandige was?
– Wat als werkgevers niet meer naar je CV zouden kijken?
– Wat als je je carrière achterstevoren kon doen?

Omdat ikzelf halvelings in een sollicitatie-state-of-mind zat heb ik me over de 2de uitdaging gebogen. Naar goede gewoonte heb ik het enkele weken voor me uitgeschoven, met mensen in gesprek gegaan (meestal meer over de opdracht zelf, dan over mogelijke oplossingen) en ben ik door enkele stapels post-its gegaan om tot slot een prezi te maken.
Ik weet niet of hij voor zichzelf spreekt, vragen of opmerking kunnen in de comments.
Sowieso hoop ik dat de aandachtige lezer een aantal HCD, AI en TiA aspecten herkent 🙂

There’s no life before coffee… However in creativity there is… it’s called ‘beer’

Via FastCompany kreeg ik iets wat me meteen aan het verhaal van Michaël Van Damme (uGent, COCD en VIGOR Innovation) deed denken…

Beer of Coffee