Verschrikking op Vlerick

“Waar zie ik mezelf over 20 jaar en hoe kan creativiteit en innovatie mij daarbij helpen?”

Niet meteen de vraag van één miljoen, maar toch eentje om een groep van 56 jonge mensen anderhalve maand te doen wakker liggen… Uit iets meer dan 1000 deelnemers werden wij geselecteerd om naar de selectiedag op Vlerick Business School te komen met een antwoord. Daarvoor kregen we 3 minuten om ons antwoord op een min of meer creatieve wijze te pitchen mag worden voor een jury bestaande uit leden van FlandersDC, Accent Jobs en Vlerick Management School. De inzet? Een gratis training, dé Creativity Class 2014. 23 plaatsen vrij. Een vlotte kansrekenaar zal al snel doorhebben dat dat ongeveer ½ is…

Bon, pitchen dan maar. Had ik al gezegd dat ik geen planner ben? (Iets wat later die dag nog bevestigd zou worden in de resultaten van een hele testbatterij die we voor Accent hadden ingevuld.) Kwestie van hun database aan te vullen vermoed ik.

Ik weet amper waar ik nu sta…

Just Do It, Stupid

Just Do It, Stupid

In het werkveld, een maand bezig in het vormingswerk, met nog veel te leren… Dankbaar vanwege en uitgebreide vriendenkring, een (over-)volle agenda en een optie of 42 waar ik over een jaar zou kunnen staan in mijn leven. Voorlopig blijf ik mezelf en de wereld wijsmaken dat ik me daar goed bij voel. En dat is ook zo. Ben alleen nog op zoek naar m’n eigen talent en passie.

Bon, pitchen dan maar.
Als laatste van 13 personen. Al een aantal mensen zien passeren die zelf ook nog niet weten waar ze staan. Ondertussen beweren ze hun leeftijd + 20 jaar gehaald te hebben en wonderbaarlijk blijkt keer op keer de Creativity Class het kantelpunt geweest te zijn.
De vragen uit mijn pitch kan ik al schrappen, want de kandidaten hebben zich stuk voor stuk, één voor één al voorgesteld. Geen andere deelnemers uit de sociale sector? Marketeers, ingenieurs, ontwerpers, productontwikkelaars, … Later wordt me verteld dat een samenwerking met Vlerick altijd deze profielen aantrekt, dat ik in die zin wel uniek ben. Joepie… denk ik.
“Frack it, let’s enjoy the ride en we zien wel waar het uitkomt. Ik leg enkele contacten en ga vanavond Chinees eten.” Misschien toch een beetje Planner!

De rest van de voormiddag en namiddag krijgen we onze testresultaten (scan van de COSI heb ik toegevoegd aan mijn profiel) en worden deze voorgesteld. Gangmaker krijg ik opgestempeld. Klinkt vertrouwd. Uitvinder een close second. Samenwerker en Bedenker, met een vleugje Kenner in de mix. Ik zou me in slechter gezelschap kunnen bevinden. Alleszins bevind ik me hier in beperkt gezelschap merk ik op. Een hele hoop Experten en Uitvinders. Logisch ook denk ik. Tot op het moment dat we aan weerszijden van een lijn mogen gaan staan en al onze vooroordelen over de planners, de niet-bedenkers, de kenners en de niet-samenwerkers elk om beurt op een hoop mochten gooien.

Bon, pitchen dan maar.
Of ik mijn diploma als een handicap zie vraagt een van de juryleden (van Vlerick, uiteraard)? Een mooie formulering, ik moet me inhouden om niet automatisch te antwoorden: “Handicap? U bedoelt beperking?” Ik verwerk het dan maar in mijn antwoord en verwijs naar enkele andere pitches waarin anders-gediplomeerden aangaven het sociale uit het oog te verliezen. Ook verwijs ik even naar het feit dat ik toch voor hen sta, ongeacht mijn diploma. Na nog een filosofische bedenking over de waarde van papier, besluit ik, hardop denkend, dat het uiteindelijk is wat je doet dat telt, hoe je het doet, met wie, enzovoort… Dat *Just do it, stupid* blijft toch wel een wederkerend thema. Misschien had ik dat moeten pitchen?

Tijdens de tweede sessie van de dag, kregen we na wat uitleg over de CBFT, de PLAN, de BCOM, … Enz. Een opdracht per groep. De behulpzamen (4 personen) versus de niet-behulpzamen (9 personen). Uit een van de testen bleek dat ik erg hoog scoor op behulpzaam, dus ik behoorde tot de eerste groep. Opdracht: jullie krijgen zometeen een Win for Life krasbiljet, bespreek in een 20-tal minuten wat jullie ermee zouden doen moest jullie groep een winnend lot hebben. Een interessante discussie volgde, een consensus met evenwicht tussen ondernemerschap, eigenbelang en filantropie werd in een contract gegoten en we mochten (alweer) pitchen. Ons collectief zou naar een gezamenlijke investering zoeken. Raakten we daar niet uit, dan werd 1/5 van het bedrag uitgekeerd aan elk van de individuele leden. Het resterende vijfde deel zou op jaarlijkse basis via een call beschikbaar gesteld worden aan projecten aangedragen door leden van de andere groep… Zij zouden deze kunnen voorstellen en ons collectief zou ofwel via unanieme beslissing het bedrag aan en project toekennen. Of besluiten dat we de pot een jaar zouden bijhouden. Een klein applausje vonden we het minste (ook al bleek dat we niet gewonnen hadden). De andere groep ging een gelijkaardige constructie opzetten, al stelden zij voor dat wij ons bedrag rechtstreeks in hen zouden investeren… Boeiende oefening.

Bon, pitchen dan maar?

Selectiedag CreativityClass 2014

Coming up next: LEGO!

Advertisements

About Toon Maillard

Social enthousiast inspired by creativity, learning , LEGO, co-creation, storytelling, design, innovation & talent

Posted on 05/03/2014, in Uncategorized. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: